Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2019

Άγιοι - Greek Orthodox Web 13


ORTHODOX WEB


Άγιοι

Greek Orthodox Web 13

ORTHODOX CHRISTIANITY – MULTILINGUAL ORTHODOXY – EASTERN ORTHODOX CHURCH – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ – ​SIMBAHANG ORTODOKSO NG SILANGAN – 东正教在中国 – ORTODOXIA – 日本正教会 – ORTODOSSIA – อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ – ORTHODOXIE – 동방 정교회 – PRAWOSŁAWIE – ORTHODOXE KERK -​​ නැගෙනහිර ඕර්තඩොක්ස් සභාව​ – ​СРЦЕ ПРАВОСЛАВНО – BISERICA ORTODOXĂ –​ ​GEREJA ORTODOKS – ORTODOKSI – ПРАВОСЛАВИЕ – ORTODOKSE KIRKE – CHÍNH THỐNG GIÁO ĐÔNG PHƯƠNG​ – ​EAGLAIS CHEARTCHREIDMHEACH​ – ​ ՈՒՂՂԱՓԱՌ ԵԿԵՂԵՑԻՆ​​

ORTHODOX WEB: http://orthodoxweb.blogspot.com - Abel-Tasos Gkiouzelis - Email: gkiouz.abel@gmail.com

♫•(¯`v´¯) ¸.•*¨*
◦.(¯`:☼:´¯)
..✿.(.^.)•.¸¸.•`•.¸¸✿
✩¸ ¸.•¨ ​

http://greekorthodoxweb1.blogspot.com - Θεία Εξομολόγηση
http://greekorthodoxweb3.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb4.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb7.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb9.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb10.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb11.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb12.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία

<>

GPS για τον Παράδεισο

Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ

Ὅπως μιά καλή νοικοκυρά παίρνει μιά συνταγή ἑνός γλυκοῦ γιά νά τό κάνη, κι ἀρχίζει καί βάζει ὅλα τά ὑλικά ὅπως λέει ἡ συνταγή, στό τέλος μπορεῖ νά δῆ ὅτι τό γλυκό της ἀπέτυχε, ὁπότε τό δίνει στό σκύλο της νά τό φάη... Λοιπόν, ἔτσι εἶναι καί ἡ ζωή μας. Διαβάζουμε τίς Ὁδηγίες γιά τή ζωή μας πού εἶναι τό Εὐαγγέλιο, ἀλλά τά κάνουμε... θάλασσα! Καί πάλι κάνουμε μιά προσπάθεια, καί πάλι, καί πάλι. Ἀλλά, ὅπως στό γλυκό πού τή μιά φταίει τό αὐγό πού ἔπεσε παραπάνω, τήν ἄλλη ἡ ζάχαρη πού ἔπεσε πιό λίγη, ἔτσι καί στή ζωή. Μιά φορά φταίει ἡ Φιλαυτία μας, μιά φορά φταίει ἡ Ὑποκρισία μας, μιά φορά φταίει τό ὅτι μιλήσαμε γιά τόν πλησίον μας σάν νά μήν ἦταν ἀδελφός μας... Κι ὅλα αὐτά μαζεύονται καί γίνονται σάν μιά πέτρα πού θά μᾶς ρίξη κάτω στή θάλασσα νά πνιγοῦμε καί τίποτε ἄλλο...

Χρειάζονται, λοιπόν, ὁδηγίες γιά τή ζωή μας. Καί, ὅπως συμβαίνει καί γιά τά ἐπίγεια ταξίδια, βοηθάει πολύ μιά σύγχρονη ἐφεύρεσι πού, φωνητικά καί ὀπτικά, ὑπαγορεύει τό ἀκολουθητέο δρομολόγιο: τό GPS (Global Position System) —τό Σύστημα Καθορισμοῦ Θέσεως στήν Ὑδρόγειο. Καί, βέβαια, στό πνευματικό ταξίδι πρός τόν Παράδεισο αὐτοί πού ὑποδεικνύουν διαδρομές, ἀλλά, ταυτόχρονα, καί βοηθοῦν εἶναι οἱ Ἅγιοι καί Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, πού βάδισαν πρίν ἀπό μᾶς τόν ἴδιο δρόμο καί ξέρουν τίς κακοτοπιές, ἀλλά καί τίς σωστικές ὀάσεις του. Ἄς πάρουμε, λοιπόν, τίς πνευματικές ὁδηγίες τους καί ἄς ξεκινήσουμε.  Καί, ὅπως καί στά ἀεροπορικά ταξίδια, ὁ πιλότος (ὁ Κύριός μας) καί τό πλήρωμα (ἡ Παναγία, οἱ Ἅγιοι καί οἱ Ἄγγελοι) μᾶς καλωσορίζουν καί μᾶς εὔχονται καλό ταξίδι.

Ἀπό τό βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, GPS ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ, Περί Πνευματικοῦ Ἀγῶνος 2, Ἐκδόσεις Ἅγιος Ἰωάννης Δαμασκηνός (τηλ. 6978461846, 2108220542), Ἀθήνα 2011

Πηγή:

http://agiosioannisdamaskinos.blogspot.com

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
<>


Άγιος Ααρών (St Aaron) ο Ουαλός, ηγούμενος Μονής της Νήσου Cézembre κοντά στο Aleth Γαλλίας (+552)

21 και 22 Ιουνίου

Ο Άγιος Ααρών (St Aaron) της Βρετάνης γεννήθηκε στην Ουαλία και ήταν ηγούμενος σε μία Μονή κοντά στο Aleth της Βρετάνης της Γαλλίας τον 6ο αιώνα.

Πριν εγκατασταθεί στο Aleth, έζησε ως ερημίτης κοντά στο Lamballe και στο Pleumeur-Gautier, όπου προσελκύσει κοντά του πολλούς μαθητές, συμπεριλαμβανομένου του Αγίου Μαλό (St Malo).

Το 544 έγινε ηγούμενός τους στη Μονή της Νήσου Cézembre, ένα μικρό νησί κοντά στον Aleth, απέναντι από τον Saint-Malo της Βρετάνης.

Κοιμήθηκε οσιακά γύρω στο 552 στην πόλη Saint-Aaron στο Lamballe και ο Άγιος Μαλό (St Malo) τον διαδέχθηκε ως ηγούμενος και Πνευματικός Πατέρας της περιοχής όπου ύστερα χειροτονήθηκε πρώτος Επίσκοπος Aleth Γαλλίας.

Ο Άγιος Ααρών ο Ουαλός στην Βρετάνη της Γαλλίας είναι επίσης γνωστός ως Άγιος Aihran ή Eran και η εορτή του είναι 21 Ιουνίου στο St-Malo και 22 Ιουνίου στις άλλες περιοχές.

Πηγή:

http://unitedkingdomofmyheart.wordpress.com

UNITED KINGDOM OF MY HEART

Η Ορθοδοξία στο Ηνωμένο Βασίλειο

<>

Rin Yamashita, Ιαπωνία (1857-1939): Η Ιαπωνέζα ζωγράφος, καταγώμενη από οικογένεια Samurai, η οποία βαπτίστηκε Ορθόδοξη Χριστιανή από τον Άγιο Νικόλαο Κασάτκιν, Φωτιστή της Ιαπωνίας (+1912)

Η Rin Yamashita γεννήθηκε το 1857 σε μία φτωχή οικογένεια Samurai στην πόλη Kashima της Ιαπωνίας. Σαν μικρό κορίτσι, της άρεσε η γλυπτική και η ζωγραφική. Όταν η Rin ήταν 16, πήγε στο Tokyo να σπουδάσει ζωγραφική. Εκεί συνάντησε τον Άγιο Νικόλαο Κασάτκιν τον Φωτιστή της Ιαπωνίας (+1912) και ενδιαφέρθηκε σοβαρά για την Ορθόδοξη Πίστη. Μερικοί από τους Ιάπωνες φίλους της στο Tokyo ήταν Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Η Rin βαπτίστηκε και της δόθηκε το Ρωσικό όνομα Irina (Rin).

Η Irina αγάπησε την Ρωσική τέχνη, ειδικά το έργο του Ivan Kramskoy ο “Χριστός στην Έρημο”.

Εκείνο τον καιρό, η Ορθόδοξη Εκκλησία στο Tokyo δεν είχε Ι. Εικόνες και υπήρχε ανάγκη για μία σχολή αγιογραφίας. Ο Επίσκοπος Άγιος Νικόλαος Κασάτκιν είδε πόσο ταλαντούχα ήταν η Irina και την έστειλε στην Αγία Πετρούπολη να σπουδάσει αγιογραφία.

Το κλίμα της Αγίας Πετρούπολης ήταν πολύ δύσκολο για την Irina και ήταν συχνά άρρωστη. Όμως ήταν καλή μαθήτρια και μάθαινε γρήγορα. Το αγαπημένο της μέρος στην Αγία Πετρούπολη ήταν το Μουσείο Hermitage.

Ο Άγιος Νικόλαος Κασάτκιν έστελνε γράμματα στην Irina για να την ενθαρρύνει. Έλεγε στην Irina πως θα γίνει μία εξαιρετική αγιογράφος.

Το 1883 η Irina επέστρεψε στην Ιαπωνία. Ζωγράφισε Ι. Εικόνες για την Εκκλησία και δίδαξε πολλούς μαθητές. Με την βοήθεια της, πολλοί Ιάπωνες έμαθαν να κατανοούν και να αγαπούν την Ρωσική παράδοση και τέχνη. Η Ι. Εικόνα της Θεοτόκου που ζωγράφισε δόθηκε στον Τσάρο Νικόλαο τον Β´ όταν αυτός επισκέφτηκε την Ιαπωνία το 1891.

Η Irina πέθανε το 1939. Δυστυχώς, πολλές Ι. Εικόνες που σχεδιάστηκαν από την Irina Yamashita χάθηκαν σε έναν σεισμό. Η Ι. Εικόνα της Θεοτόκου που δόθηκε στο Τσάρο Νικόλαο τον Β´ φυλάσσεται σήμερα στο Μουσείο Hermitage.

Πηγή:



ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΕΛΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ


<>

Η τιμή πρός την Αγία Μπρίγκιντ (St Brigid) του Kildare της Ιρλανδίας (+525) μετά την κοίμησή της

Μετά την κοίμηση της Αγίας Μπρίγκιντ (St Brigid) του Kildare της Ιρλανδίας (+525) η τιμή της μπορεί να συγκριθεί με αυτή του Αγίου Πατρικίου, ειδικά μέχρι τον 8o αιώνα όταν η Επισκοπή του Armagh της Ιρλανδίας, η οποία κατά την παράδοση ιδρύθηκε από τον Αγιο Πατρίκιο, έγινε κυρίαρχη στην Ιρλανδική Εκκλησία.

Πολλές εκκλησίες αφιερώθηκαν σε αυτήν, πολλά τραγούδια, ύμνοι και προσευχές συντάχθηκαν προς τιμήν της. Σταδιακά η τιμή της εξαπλώθηκε από την Ιρλανδία στο μεγαλύτερο μέρος της Δυτικής Ευρώπης, όπου την εποχή των ιεραποστόλων (η πλειοψηφία αυτών ήταν Ιρλανδοί) όχι λιγότερα από 70 Mοναστήρια έφεραν το όνομα της Αγίας Μπρίγκιντ (St Brigid).

Πηγή:



ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΕΛΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

<>

Αγία Αθανασία και οι κόρες της Θεοδότη, Θεοκτίστη και Ευδοξία (+292)

31 Ιανουαρίου

Ό Βίος και ή Πολιτεία των τεσσάρων αυτών αγίων μορφών δεν είναι εκτεταμένος και αναφέρεται μέσα στο «Συναξάρι» των Άγιων Μαρτύρων Κύρου καί Ιωάννου πού λέγονται και Ανάργυροι από τους πιστούς, διότι δεν αγαπούσαν τα χρήματα (αργύρια) και έθεράπευαν τους ασθενείς «άνευ αργυρίου» (άνευ άμοιβης).

Γράφει λοιπόν ό Συναξαριστής: Οι δύο αυτοί "Αγιοι Κΰρος και Ιωάννης ζούσαν την εποχή του αυτοκράτορας της Ρώμης Διοκλητιανοϋ, γύρω στα τέλη του τρίτου αιώνος μετά Χριστόν (το 292 μ.Χ. άκριβώς), ό μεν Κϋρος στην "Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου ό δε Ιωάννης στην "Εδεσσα της Μεσοποταμίας. Επειδή τότε έγινε και νέος μεγάλος διωγμός των Χριστιανών, ό "Αγιος Κΰρος πήγε και έμόνασε σε κάποιο Μοναστήρι, που βρισκόταν στον Άραβικόν Κόλπον και με την σκληρή ασκηση και την θερμή πίστη και αδιάκοπη προσευχή έφθασε πολύ ψηλά στον κόσμον της Χάριτος και έλαβε το χάρισμα να θαυματουργή και να θεραπεύη τους ασθενείς. Κόσμος πολύς συγκεντρωνόταν στο Μοναστήρι του για θεραπεία και ή φήμη του απλώθηκε πολύ γρήγορα σε ολην την χώρα και πέραν άπο αυτήν.

"Ο "Αγιος Ιωάννης,όταν βρισκόταν στα "Ιεροσόλυμα για κάποια εργασία και άκουσε τα θαυμαστά κατορθώματα του Αγίου Κύρου, πήγε αμέσως στο Μοναστήρι, ον συνάντησε και έμεινε κοντά του,βοηθός καΐ συνεργάτης του στον καλόν αγώνα της θεραπείας των ασθενών.

Την ίδια εποχή όμως ζούσε στην Αλεξάνδρεια και ή πιστή Αθανασία με τΙς τρεις κόρες της, την Θεοδότη,15 χρονών, την Θεοκτίστη, 13 χρονών καΐ την Εύδοξίαν,11 χρονών και ή ζωή τους κυλούσε σύμφωνα με τις εντολές του Κυρίου. Ή καλή αυτή μητέρα φρόντιζε, μέρα καϊ νύχτα, για την χριστιανικήν άνατροφήν των παιδιών της,ώστε να αγαπήσουν ολόψυχα τον Χριστόν και να είναι και οι τρεις τους ολοζώντανες λαμπάδες Πίστεως και Αγάπης προς τον Θεόν. Και εΐχαν φτάσει σε ζηλευτόν έπίπεδον αρετής, μητέρα και παιδιά, καΐ η καρδιά τους ήταν γεμάτη φως και ελπίδα και λαχτάρα για τον Κύριον. Γι" αυτό και όταν τις κατήγγειλαν ως Χριστιανές στον σκληρόν ηγεμόνα της περιοχής Συριανόν,δεν δείλιασαν καθόλου και δεν αρνήθηκαν την Πίστι τους. Ώμολόγησαν θαρρετά ότι πιστεύουν στον Χριστόν και τον λατρεύουν ως Θεόν άληθινόν και μοναδικόν σωτήρα του κόσμου.

"Οταν έμαθαν οι δύο "Αγιοι Ανάργυροι την σύλληψη των τεσσάρων γυναικών, ανησύχησαν μήπως ή Αθανασία με τα τρία ανήλικα κορίτσια της φοβηθοϋν τα βασανιστήρια και αρνηθούν τον Χριστόν.
- Πρέπει να τρέξουμε κοντά τους, να τις βοηθήσουμε όσο μπορούμε, εΐπαν και ξεκίνησαν αμέσως για την Αλεξάνδρεια.

Την ήμερα λοιπόν, πού ώδήγησαν τις τέσσερις γυναΐκες μπροστά στον Συριανό, εμφανίστηκαν και οι "Αγιοι Κύρος και Ιωάννης για να τις ενθαρρύνουν και να τις στηρίξουν πνευματικά στο μαρτύριον. Το γεγονός όμως αυτής της πολύ αδελφικής συμπαραστάσεως εξαγρίωσε τον ηγεμόνα και διέταξε την ίδια ώρα να βασανίσουν τους δύο Άγιους και
μάλιστα μπροστά στις γυναίκες για να τις έκφοβίση.

Οί δήμιοι άρχισαν χωρίς καθυστέρησι τα βασανιστήρια, τα όποια οί "Αγιοι τα δέχονταν πρόθυμα, προσευχόμενοι συνεχώς στον Χριστόν:
- Κύριε των Δυνάμεων, μεθ' ημών γενοΰ...
Οι γυναίκες, πού παρακολουθούσαν τα σκληρά μαρτύρια, αντί να φοβηθοΰν και να λιποψυχήσουν, έπαιρναν ιτερισσότερον θάρρος και εκείνες τώρα έδιναν κουράγιο στους δύο Άγιους και όλοι μαζί προσεύχονταν και έδόξαζαν τον Θεόν για τα όσα γίνονταν την τρομερή έκείνην ώρα:
 - Τις Θεός μέγας, ως ό Θεός ημών! Σϋ εΐ ό Θεός ημών !...
Αληθινά ήταν τρομερή εκείνη ή ώρα, όχι μόνον για τα μαρτύρια τα φοβερά και τους βασανισμούς, πού έκαναν οΐ δήμιοι, όσον για το θάρρος και την άφοβία των ανθρώπων αυτών, πού αντί να κλαίνε και να εκλιπαρούν για έλεος και άφεσι, προσεύχονταν και έδόξαζαν μεγαλόφωνα τον Χριστόν για την τιμή και την ευτυχία να μαρτυρήσουν υπέρ του ονόματος Του.

Άλλα το θαυμάσιον θέαμα της αυτοθυσίας των έξι αυτών αγίων ψυχών έξώργισε ακόμα πιο πολύ τον τύραννον Συριανόν, πού διέταξε τώρα να βασανιστούν και τα τρία ανήλικα κορίτσια. Ή κολασμένη και άγρια ψυχή του ηγεμόνα δεν ντράπηκε ούτε την μικρή ηλικία των κοριτσιών, ούτε την ανθρώπινη αδυναμία τους, ούτε και δίστασε να έξευτελίση κάθε έννοια σεβασμού και ανθρωπιάς. Ούρλιαξε σαν θηρίο:
 - Να τις τσακίσετε αμέσως καϊ τις τρεις!
Ή μητέρα τους, ή όντως «αρίστη μήτηρ», πλησίασε, τα σταύρωσε και τα τρία, τα φίλησε στοργικά και τους ευχήθηκε «Καλόν Παράδεισον, κοντά στον Χριστόν».Τους είπε να κάνουν υπομονή ως το τέλος και να μη φοβηθούν.
 - Λίγο ακόμα, παιδάκια μου, λίγο ακόμα! "Ύστερα θάρθή ό Θεός να μας πάρη για πάντα κοντά του!
Εκείνα φίλησαν με σεβασμό και αγάπη το χέρι της, έκαναν τον σταυρό τους και άρχισαν να ψέλνουν με την αθώα φωνή τους δλα μαζί:
 - Ιησού Χριστέ μου, της ζωής μου δοτηρ σπεΰσον νυν και γίνε της ζωής μου σωτήρ...
Οι δήμιοι χτυπούν πια με λύσσα τους Αγίους και τα τρία παιδιά, ενώ ό ηγεμόνας δείχνει με το χέρι του την Αθανασία και δίνει εντολή να την βασανίσουν κι' αυτήν."Ετσι το ομαδικό αυτό μαρτύριο μοιάζει σαν αληθινή ανθρωποθυσία, που συντρίβει τα είδωλα και διαλύει τους δαίμονες, άφοϋ όλα αυτά μαρτυρούν την Πίστη στον Θεόν και την Υπακοή  στο θέλημα Του. Τρέχουν τα αίματα από τις πληγές των Αγίων, πού βασανίζονται, άλλα δεν λυγίζουν και οί φωνές τους γίνονται ακόμα πιο δυνατές και πιο θερμές προς τον Χριστό:
 - Δόξα Πατρί και Υίω και Άγίω Πνεύματι... - Ό Μονογενής Υίός και Λόγος του Θεού αθάνατος
υπάρχων...
Τότε ό Συριανός τους ρώτησε για τελευταία φορά εάν θέλουν να αρνηθούν την πίστη τους, αλλά όλοι ώμολόγησαν πρόθυμα με μια φωνή:
 - Ποτέ δεν θα αρνηθούμε τον Χριστόν! Τις ημάς χωρίσει από της αγάπης του Χρίστου; Δοξασμένον το Ύπεράγιον όνομά Του!
Το χέρι του ηγεμόνα έδωσε την τελικήν έντολήν:
 - Να αποκεφαλισθούν
Με χαρά τους έσκυψαν όλοι και δέχτηκαν το χτύπημα: του ξίφους. Τα αγιασμένα κεφάλια τους Έπεσαν πάνω στο χώμα, ενώ οι ψυχές τους πέταξαν ψηλά στον θρόνον του Θεού για να λάβουν το αμάραντο στεφάνι,το μονάκριβο στεφάνι της αιώνιας νίκης! Και Όλα αυτά τα θαυμαστά έγιναν καϊ μένουν εις τον αιώνα, χάρις στην βοήθεια του Τριαδικού Θεού, πού με την μορφή της Πίστεως μπαίνει μέσα στην καρδιά και την μεταμορφώνει. Και το ίδιο έγινε σε αμέτρητες άλλες καρδιές Αγίων καϊ γίνεται και σήμερα και θα γίνεται πάντα, διότι ό Θεός θέλει όλοι να μετανοήσουμε, να πάμε κοντά Του και να σωθούμε. «Ταΐς των Σών Άγιων πρεσβείαις, Χριστέ ό Θεός, έλέησον ημάς. Αμήν».

Πηγή:

https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com

ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

<*>

Αγία Κουνεγκούντα (St Cunegunda) 
του Λουξεμβούργου, αυτοκράτειρα Γερμανίας (+1040)

3 Μαρτίου

Αγία Κουνεγκούντα (St Cunegunda) του Λουξεμβούργου, αυτοκράτειρα Γερμανίας, (περίπου 975 - 3 Μαρτίου 1040 στο Kaufungen ), ονομάζεται επίσης Cunegundes, Cunegunda, και Cunegonda και στα Λατινικά Cunegundis ή Kinigundis, ήταν αυτοκράτειρα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, σύζυγος του αυτοκράτορα Αγίου Ερρίκου Β ' (τιμάται 13 Ιουλίου). Υπηρέτησε ως προσωρινή ηγεμόνας μετά το θάνατο του συζύγου της το 1024.

Η Αγία Κουνεγκούντα (St Cunegunda) ήταν ένα από τα έντεκα παιδιά του Ζιγεφρίδου Α’ του Λουξεμβούργου (922 - 15 Αυγούστου 998) και της Χέντβιχ του Nordgau (περίπου 935 - 992). Ήταν απόγονος έβδομης γενιάς του Καρλομάγνου. Παντρεύτηκε τον Άγιο Βασιλιά Ερρίκο Β’ το 999. Λέγεται ότι ήθελε πολύ καιρό να αφοσιωθεί στο μοναχικό βίο και ότι ο γάμος της με τον Άγιο Ερρίκο Β’ ήταν πνευματικός δηλαδή, παντρεύτηκαν μόνο για συντροφιά και με αμοιβαία συμφωνία δεν τελείωσαν τη σχέση τους. Έχει υποστηριχθεί ότι η Αγία Κουνεγκούντα (St Cunegunda) πήρε όρκο παρθενίας με τη συναίνεση του συζύγου της πριν από το γάμο τους.

Κατά τη διάρκεια του γάμου τους, ο σύζυγός της, ο Ερρίκος Β’, τότε μόνο Δούκας της Βαυαρίας, στέφθηκε ως αυτοκράτορας της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας (Rex Romanorum) στις 9 Ιουλίου 1002 στο Μάιντς της σημερινής Γερμανίας από τον Αρχιεπίσκοπο Willigis του Mάιντς. Μετά τη στέψη του ς ως βασιλιάς της Γερμανίας, στέφθηκε και η ίδια ως βασίλισσα της Γερμανίας στις 10 Αυγούστου 1002 στο Paderborn της σημερινής Γερμανίας και από τον Willigis , Αρχιεπίσκοπο του Μάιντς. Αργότερα, ο σύζυγός της στέφθηκε επίσης βασιλιάς της Ιταλίας ("Rex Italiae") στις 14 ή 15 Μαΐου 1004 στην Παβία της Ιταλίας.

Φαίνεται ότι η Αγία Κουνεγκούντα (St Cunegunda) ήταν ενεργή πολιτικά. Ως σύμβουλος του συζύγου της, συμμετείχε σε αυτοκρατορικά συμβούλια. Αναφέρεται επίσης ότι άσκησε επιρροή στον σύζυγό της ώστε να κάνει δωρεές γης προς την Εκκλησία. Αυτές περιλαμβάνουν τον καθεδρικό ναό και το μοναστήρι στο Bamberg της Βαυαρίας, στη σημερινή Γερμανία.

Η Αγία Κουνεγκούντα (St Cunegunda) ταξίδεψε με τον σύζυγό της στη Ρώμη για την στέψη του ως Ρωμαίος αυτοκράτορας («Romanorum Imperator») και όπως ήταν η παράδοση για τον αυτοκράτορα της Γερμανίας στέφθηκε μαζί του αυτοκράτειρα στις 14 Φεβρουαρίου 1014 στην Βασιλική του Αγίου Πέτρου, όπου έλαβε μαζί με τον Ερρίκο Β’ το αυτοκρατορικό στέμμα από τα χέρια του Πάπα Βενέδικτου του VIII. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της υπέφερε από μια σοβαρή ασθένεια και έκανε ένα όρκο ότι εάν επέστρεφε την υγεία της, θα ίδρυε ένα μοναστήρι στο Κάσελ. Μετά την ανάκαμψη της υγείας της, κράτησε τον όρκο και έδωσε εντολή να αρχίσουν οι εργασίες για την ανέγερση του Μοναστηριού. Ωστόσο, ο Ερρίκος Β’ πέθανε το 1024 πριν ολοκληρωθεί η ανέγερση της Μονής. Μετά το θάνατό του, η Αγία Κουνεγκούντα (St Cunegunda) ήταν υποχρεωμένη να αναλάβει την ηγεμονία της χώρας της ως εστεμμένη αυτοκράτειρα. Αυτό το έκανε με τη βοήθεια του αδελφό της και αργότερα παρέδωσε την εξουσία διακριτικά στον Κόνραντ Β' όταν αυτός εκλέχτηκε για να διαδεχθεί τον σύζυγό της στις 8 Σεπτεμβρίου 1024.

Ως χήρα, η Αγία Κουνεγκούντα (St Cunegunda) ζούσε φτωχικά, και είχε διαθέσει τον τεράστιου πλούτου που είχε αυτή από και ο σύζυγός της Ερρίκος Β’ σε φιλανθρωπικά έργα.

Το 1025, ακριβώς ένα χρόνο μετά το θάνατο του συζύγου της, η Αγία Κουνεγκούντα (St Cunegunda) αποσύρθηκε στο Αββαείο του Kaufungen, στην Έσση της Γερμανίας, στο που ίδρυσε εκεί. Η Αγία δώρισε στο μοναστήρι τεμάχιο του Τιμίου Σταυρού, έβγαλε τα βασιλικά ρούχα, και το μοναχικό σχήμα. Εκεί παρέμεινε στο μοναστήρι, εκτελώντας φιλανθρωπικά έργα, φροντίζοντας τους άρρωστους και αφιερώνοντας το χρόνο της στην προσευχή.

Κοιμήθηκε οσιακά στις 3 Μαρτίου 1040 και θάφτηκε στον καθεδρικό ναό του Bamberg δίπλα στον σύζυγό της.

Θαύματα της Αγίας Κουνεγκούντα (St Cunegunda)

Μία φορά κάποιοι οι οποίοι ήθελαν να συκοφαντήσουν την αυτοκράτειρα, την κατηγόρησαν στον Ερρίκο Β’ για μοιχεία. Τότε η Αγία για να αποδείξει την αθωότητά της διέταξε να πυρακτώσουν άροτρα τα οποία τα έστρωσαν στο έδαφος και η Αγία περπάτησε πάνω τους χωρίς να υποστεί την παραμικρή βλάβη.

Μία άλλη φορά η υπηρέτριά της έπεσε αποκοιμήθηκες και το κερί που είχε δίπλα της αναμμένο έπεσε και έβαλε φωτιά στο κρεβάτι. Η φλόγα ξύπνησε τις δύο γυναίκες και η Αγία κάνοντας το σημείου του Σταυρού η φωτιά εξαφανίστηκε αμέσως.

Μία από τις ανιψιές της Αγίας Κουνεγκούντα (St Cunegunda) η Ιουδίθ, η οποία ήταν ηγουμένη στο Αββαείο του Kaufungen, επιπόλαιη γυναίκα, προτιμούσε να γιορτάζει και να τραγουδάει με τις νεαρές αδελφές στις τελετές του Σαββάτου. Η Αγία Κουνεγκούντα (St Cunegunda) διαμαρτυρήθηκε για αυτή της την συμπεριφορά χωρίς όμως αποτέλεσμα. Τελικά η Αγία εξοργίστηκε τόσο με την ανάρμοστη συμπεριφορά της ανιψιά της που την χαστούκισε στο πρόσωπο. Τα σημάδια παρέμειναν στο πρόσωπό της για το υπόλοιπο της ζωής της, χρησιμεύοντας ως προειδοποίηση σε όλους εκείνους που δεν λάμβαναν σοβαρά τους όρκους που έδιναν ως μοναχές.

Πηγή:

https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com

ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

<*>

Άγιος Προφήτης Αχιά

12 Νοεμβρίου

Ο προφήτης Αχιά έζησε επί των βασιλέων Σολομώντος και Ροβοάμ, και καταγόταν από την Σηλώ (Σηλώμ) (Γ' Βασιλέων 11,29. 12,15. 12,24θ. 12,24κ. 14,2. 15,29. Β' Παραλειπομένων 9,29. 10,15). Ο Αχιά ήταν 60 ετών και δεν έβλεπε καλά όταν προφήτευσε το θάνατο του παιδιού του Ιεροβοάμ (Γ' Βασιλέων 12,24θ-ι. 14,4).

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΑΧΙΑ ΚΑΙ Ο ΙΕΡΟΒΟΑΜ.

Σ' αυτόν αποδίδονται οι λόγοι, που «ἐλαλήθησαν ἐν ὀνόματι Κυρίου» προς τον Σολομώντα, όταν έκτιζε τον ναό στην Ιερουσαλήμ. Τότε δηλαδή θα πραγματοποιούσε ο Θεός και στο δικό του πρόσωπο, όσα είχε εξαγγείλει στον πατέρα του Δαβίδ, όταν βέβαια και αυτός θα βάδιζε στα διδάγματα Του και εκτελούσε τις κρίσεις Του και τηρούσε όλες τις εντολές Του. Όταν όμως κάποτε ο Σολομών παρεξέκλινε του θεϊκού δρόμου, δια του Αχιά πάλι ο Κύριος γνωστοποίησε σ' αυτόν ότι θα τον τιμωρούσε κάνοντας κομμάτια τη βασιλεία του.

Όταν ο Σολομών οχύρωσε την Πόλη Δαβίδ, κάποια μέρα ο Ιεροβοάμ είχε βγει από την Ιερουσαλήμ. Εκεί τον συνάντησε στο δρόμο ο προφήτης Αχιά ο Σηλωνίτης, ο οποίος τον έβγαλε από το δρόμο του και πήραν το δρόμο προς την πεδιάδα. Τότε ο Αχιά πήρε το καινούριο ρούχο που φορούσε, το έσχισε σε 12 κομμάτια και είπε στον Ιεροβοάμ να πάρει τα δέκα κομμάτια, γιατί ο Κύριος αποφάσισε να διασπάσει τη βασιλεία του Σολομώντα και θα δώσει στον Ιεροβοάμ την αρχηγία των 10 φυλών. Μόνο δύο φυλές θα μείνουν στο Σολομώντα κι αυτό για χάρη του Δαβίδ και της Ιερουσαλήμ, της ιερής πόλης του Θεού. Ο Κύριος αποφάσισε, επειδή ο Σολομώντας λάτρεψε άλλες θεότητες, να μην πάρει τη βασιλεία από τα χέρια του για όσο διάστημα θα είναι στη ζωή, για χάρη του πατέρα του Δαβίδ. Μετά το θάνατό του όμως, θα πάρει τη βασιλεία από τα χέρια του γιου του και θα αναδείξει τον Ιεροβοάμ ηγέτη και βασιλιά των 10 βόρειων φυλών. Είπε ακόμη στον Ιεροβοάμ, ότι εάν βαδίσει στο δρόμο του Κυρίου και τηρήσει τις εντολές του, ο Κύριος θα είναι μαζί του και θα στερεώσει τη βασιλεία του (Γ' Βασιλέων 11,27-39).

Αργότερα μετά το θάνατο του Σολομώντα, όταν οι εκπρόσωποι των βόρειων φυλών πήγαν στο βασιλιά Ροβοάμ εκείνος τους μίλησε σκληρά και δεν έκανε δεκτά τα αιτήματα του λαού, για να ελαφρύνει το ζυγό της δουλείας που είχε επιβάλει ο πατέρας του, γιατί αυτό ήταν το θέλημα του Θεού. Έπρεπε ο Κύριος να πραγματοποιήσει την υπόσχεση που είχε δώσει στον Ιεροβοάμ με τον προφήτη Αχιά (Γ' Βασιλέων 12,12-15. Β' Παραλειπομένων 10,12-15).

ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΙΑ ΤΙΜΩΡΙΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΙΕΡΟΒΟΑΜ.

Τον καιρό εκείνο, ο Αβιά, το μικρό παιδί του Ιεροβοάμ αρρώστησε βαριά. Ο Ιεροβοάμ αποφάσισε να ρωτήσει τον Κύριο για την υγεία του παιδιού του κι έστειλε τη γυναίκα του την Ανώ να πάει στη Σηλώ, όπου ζούσε ο προφήτης Αχιά, ο οποίος ήταν τότε 60 ετών και δεν έβλεπε καλά. Ο Ιεροβοάμ της είπε ν' αλλάξει ρούχα και να μεταμφιεστεί για να μην την αναγνωρίσουν ότι είναι γυναίκα του. Της έδωσε να πάρει μαζί της άρτους και κουλούρες για τον Αχιά, καθώς επίσης σταφίδες και μέλι για τα παιδιά του.

Έτσι η Ανώ αναχώρησε από τη Σαριρά και καθώς έμπαινε στη Σηλώ, ο Αχιά έστειλε τον υπηρέτη του να την υποδεχτεί. Ο Κύριος είχε προειδοποιήσει τον Αχιά για τον ερχομό της γυναίκας του Ιεροβοάμ και πως θα της μιλήσει.

Όταν άκουσε ο Αχιά τα βήματά της, τη στιγμή που έμπαινε στην πόρτα, της είπε: «Έλα, γυναίκα του Ιεροβοάμ! Γιατί έχεις μεταμφιεσθεί; Έχω εντολή να σου δώσω σκληρό μήνυμα. Άδικα πήρες μαζί σου δώρα, γιατί αυτά δεν πρόκειται ν' αλλάξουν την απόφαση του Κυρίου. Πήγαινε να διαβιβάσεις στον Ιεροβοάμ αυτό που λέει ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ: "εγώ σε ανέδειξα μέσα απ' όλους τους άλλους και σ' έκανα ηγεμόνα των δέκα φυλών του Ισραήλ. Πήρα τη βασιλεία από τους απογόνους του Δαβίδ και την έδωσα σ' εσένα. Εσύ όμως δεν έπραξες όπως ο δούλος μου ο Δαβίδ, που τηρούσε τις εντολές μου και με ακολουθούσε μ' όλη του την καρδιά. Τώρα εσύ φέρθηκες χειρότερα απ' όλους τους προκατόχους σου. Με εξόργισες φτιάχνοντας ξένους θεούς από μέταλλο κι εμένα με αγνόησες. Γι' αυτό κι εγώ θα προκαλέσω δυστυχία στη δυναστεία σου. Θα εξαφανίσω απ' αυτήν όλα τ' αρσενικά, δούλους ή ελεύθερους, και θα σαρώσω την οικογένεια σου όπως σαρώνει κάποιος την κοπριά, ώσπου να εξαφανιστεί εντελώς. Όποιος από την οικογένειά σου πεθάνει στην πόλη, το πτώμα του θα το φάνε τα σκυλιά κι όποιος πεθάνει έξω στα χωράφια θα τον φάνε τα όρνεα", γιατί ο Κύριος το είπε.

Σήκω, λοιπόν, και πήγαινε στο σπίτι σου. Όταν θα μπαίνεις στην πόλη, οι δούλες σου θα σου πουν, πως το παιδί σου πέθανε. Όλοι οι Ισραηλίτες θα συμμετάσχουν στον επικήδειο θρήνο και θα το ενταφιάσουν. Μόνο αυτό, από την οικογένεια του Ιεροβοάμ θα μπει σε τάφο, γιατί μόνο σ' αυτό απ' όλη την οικογένεια βρήκε κάποιο καλό ο Κύριος, ο Θεός του Ισραήλ. Και θ' αναδείξει ο Κύριος άλλο βασιλιά στον Ισραήλ και θα πλήξει τη δυναστεία του Ιεροβοάμ. Ο Κύριος θα χτυπήσει τον Ισραήλ και θα τον ξεριζώσει από την ωραία τούτη γη, που την έδωσε στους προγόνους τους, και θα τους διασκορπίσει πέρα από τον Ευφράτη ποταμό. Κι όλα αυτά εξαιτίας των αμαρτιών του Ιεροβοάμ,  γιατί εξόργισε τον Κύριο φτιάχνοντας ειδωλολατρικούς ναούς και είδωλα. Ο Ιεροβοάμ αμάρτησε κι έγινε αιτία ν' αμαρτήσει και ο Ισραήλ».

Αυτά της είπε ο προφήτης Αχιά και η Ανώ αναχώρησε για την Σαριρά. Όταν η Ανώ έμπαινε στη Σαριρά, τότε έμαθε από τις δούλες της ότι το παιδί της πέθανε. Το παιδί το έθαψαν και το θρήνησαν όλοι οι Ισραηλίτες, όπως είχε πει ο Κύριος με το δούλο του τον Αχιά, τον προφήτη (Γ' Βασιλέων 12,24η-ν. 14,1-18).

Ο προφήτης Αχιά πέθανε ειρηνικά και τον έθαψαν κοντά στη Βελανιδιά της Σηλώ. Η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του δίκαιου και προφήτη Αχιά στις 12 Νοεμβρίου.

Πηγή:

https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com

ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

<*>


Άγιος Βικτρίκιος (St Victricius)
Επίσκοπος Rouen Γαλλίας (+410)

7 Αυγούστου

Ο Άγιος Βικτρίκιος (St Victricius) ήταν Επίσκοπος της Rouen Γαλλίας .

Γεννήθηκε στα 340 άγνωστο που. Προερχόταν από οικογένεια στρατιωτικών και ο ίδιος ακολούθησε τη στρατιωτική σταδιοδρομία. Ασπάσθηκε τον Χριστιανισμό και το 385 έγινε επίσκοπος της Γαλλικής πόλης Rouen. Άσκησε σημαντικό ποιμαντικό, ιεραποστολικό και οργανωτικό του μοναχισμού έργο. 

Το 396 πήγε στη Μεγάλη Βρετανία για να βοηθήσει στην καταπολέμηση του Αρειανισμού, αλλά κατηγορήθηκε για Απολλιναρισμό όμως αθωώθηκε ύστερα από την υπεράσπιση του Αγίου Ιννοκέντιου, Πάπα Ρώμης. Πέθανε περί το 410.

Το μόνο κείμενό του που μας έχει σωθεί είναι το De laude sanctorum με την παλαιότερη στη Δύση και στοιχειωδέστερη θεολογία περί των Αγίων Λειψάνων.

http://franceofmyheart.wordpress.com

FRANCE OF MY HEART

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ

<*>

Ένα όραμα για την αδικία 
των ευσεβών και των φτωχών

Κάποτε ένας άγιος γέροντας προσευχόταν στο Θεό να του αποκαλύψει το μυστήριο, γιατί άνθρωποι δίκαιοι και ευσεβείς είναι φτωχοί και δυστυχούν και αδικούνται, ενώ πολλοί άδικοι και αμαρτωλοί είναι πλούσιοι και αναπαύονται, και πως ερμηνεύονται οι κρίσεις του Θεού.

Ο Θεός θέλοντας να τον πληροφορήσει, του έβαλε στην καρδιά λογισμό να κατεβεί στον κόσμο. Περπατώντας λοιπόν ο Γέροντας, βρέθηκε σ’ ένα δρόμο πλατύ, όπου περνούσαν πολλοί. Εκεί υπήρχε ένα λιβάδι και μια βρύση με καθαρό νερό. Ο αββάς, κρύφτηκε στην κουφάλα ενός δένδρου και σε λίγο, να που περνά ένας άνθρωπος πλούσιος, που ξεπέζεψε και κάθισε να φάει. Εκεί που αναπαυόταν, βγάζει ένα πουγκί με εκατό φλουριά, για να τα μετρήσει. Αφού τα μέτρησε, νόμισε πως τα έβαλε πάλι μέσα στο ρούχο του, εκείνα όμως έπεσαν κάτω στη γη. Σηκώθηκε λοιπόν και καβαλίκεψε το άλογο του, αφήνοντας εκεί τα φλουριά.

Έπειτα πέρασε από εκεί άλλος οδοιπόρος, για να πιεί νερό. Βρίσκει τα φλουριά, τα παίρνει και φεύγει γρήγορα.

Κατόπιν ήλθε άλλος φτωχός πεζοδρόμος, φορτωμένος και κουρασμένος, και κάθισε κι αυτός να αναπαυτεί. Ενώ έβγαζε ένα παξιμάδι για να φάει, έρχεται και ο πλούσιος και πέφτει πάνω στο φτωχό κα του λέει με θυμό: «Γρήγορα, δος μου τα φλουριά που βρήκες». Ο φτωχός με όρκους μεγάλους έλεγε πως δεν είδε τέτοιο πράγμα. Τότε ο πλούσιος άρχισε να τον δέρνει με τη βίτσα του λουριού του αλόγου του και με ένα χτύπημα τον σκότωσε. Και άρχισε να ψάχνει όλα τα ρούχα και τα πράγματα του φτωχού, και επειδή δε βρήκε τίποτε έφυγε πολύ λυπημένος.

Ο αββάς βλέποντας όλα αυτά έκλαιγε και σπαρασσόταν η καρδιά του για τον άδικο φόνο και παρακαλώντας τον Κύριο έλεγε: «Κύριε, ποια είναι η βουλή Σου και πως υπομένει αυτά η αγαθότητα Σου; Τότε παρουσιάσθηκε Άγγελος και του είπε: μη λυπάσαι, Γέροντα, διότι όλα με το θολή του Θεού γίνονται, αλλά κατά παραχώρηση, άλλα για παίδευση και άλλα για οικονομία. Μάθε, λοιπόν, ότι αυτός που έχασε τα φλουριά είναι γείτονας εκείνου που τα βρήκε. Ο δεύτερος είχε περιβόλι αξίας εκατό φλουριών, αυτός δε ο πλούσιος ως πλεονέκτης που ήταν, το πήρε δικαστικώς μόνο για πενήντα φλουριά. Κι επειδή παρακαλούσε ο φτωχός περιβολάρης το Θεό, οικονόμησε ο Θεός έτσι και τα έδωσε διπλά αντί πενήντα φλουριά, εκατό.

Εκείνος δε ο άνθρωπος που φονεύτηκε άδικα, είχε κάνει φόνο, επειδή, όμως, είχε έργα χριστιανικά και θεάρεστα, θέλοντας ο Θεός να τον σώσει και να τον καθαρίσει από την αμαρτία του φόνου, οικονόμησε να σκοτωθεί άδικα, για να σωθεί η ψυχή του. Αυτός δε, ο πλεονέκτης, που έκανε το φόνο, έμελλε να κολασθεί από την πλεονεξία του, γι' αυτό τον άφησε ο Θεός να πέσει στο αμάρτημα του φόνου, για να πονέσει η ψυχή του και να ζητήσει μετάνοια. Και να τώρα,αφήνει τον κόσμο και πάει να γίνει μοναχός.

Λοιπόν πήγαινε τώρα στο κελί σου και μην πολυεξετάζεις τις κρίσεις του Θεού, διότι είναι ανεξερεύνητες, και ανεξιχνίαστη η προνοητική των πάντων του Θεού διακυβέρνηση, και δεν φθάνει ο νους και η δύναμη της γνώσεως του ανθρώπου να κατανοήσει τα θεία μυστήρια. Γι αυτό κάθε άνθρωπος πρέπει να λέει: «δίκαιος ει, Κύριε, και ευθείαι αι κρίσεις Σου» και από την απόλυτη πίστη του θα σωθεί, καθώς λέγει η Γραφή: «ο δίκαιος εκ πίστεως ζήσεται».

Αφού άκουσε αυτά από τον άγγελο ο Αββάς, δόξαζε το Θεό.

Από το γεροντικό

Πηγή:

http://users.sch.gr/aiasgr/Orthodoxh_Poreia_kai_Zwh/Aggeloi.htm

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΖΩΗ

<*>

Αγία Έμμα (St Hemma) 
του Gurk της Αυστρίας (+1045)

27 Ιουνίου

Η Αγία Έμμα (St Hemma) του Gurk Αυστρίας (περ. 995 - 27 Ιουνίου 1045), ήταν μία ευγενής και ιδρύτρια πολλών εκκλησιών και μοναστηριών στο Δουκάτο της Καρινθίας της Αυστρίας. Η γιορτή της είναι 27 Ιουνίου και είναι πολιούχος του σημερινού αυστριακού κράτους της Καρινθίας.

Λίγα είναι γνωστά για την ζωή της, πιθανότατα γεννήθηκε μεταξύ 995 και 1000 (άλλες πηγές αναφέρουν το 980), οι πρόγονοί της σχετίζονταν με την βαυαρική Δυναστεία των Luitpoldings και επομένως με τον αυτοκράτορα Henry II. Η γιαγιά της Imma (Emma) είχε στην κατοχή της δικαιώματα ιδιοκτησίας γης και νομισματοκοπίας στο Lieding (σήμερα τμήμα του Straßburg) τα οποία της είχαν παραχωρηθεί από τον αυτοκράτορα Otto II το 975.

Η παραχώρηση όμως αυτών των δικαιωμάτων προκάλεσαν αντιρρήσεις και την αντίδραση του Αρχιεπισκόπου του Σάλτσμπουργκ και τα προνόμια μεταφέρθηκαν αργότερα στο Gurk της Καρινθίας. Σύμφωνα με τον Συναξαριστή η Αγία Hemma ήταν μέλος της ευγενούς δυναστείας των Pilštanj (Peilenstein) στο Mark an der Sann (σημ. Σλοβενική Στυρία) και ανατράφηκε στο αυτοκρατορικά ανάκτορα του Bamberg από την αυτοκράτειρα της Γερμανίας Αγία Κουνεγκούντα (St Cunegunda).

Η Αγία Hemma παντρεύτηκε τον Καρίνθιο Κόμη William II του Friesach, το 1016, από τον οποίο απέκτησε δύο γιους, τον Hartwig και τον William. Ο σύζυγός της είχε λάβει από τα χέρια του αυτοκράτορα τεράστιες εκτάσεις στον ποταμό Savinja (Sann). Τόσο οι γιοι της όσο και ο σύζυγός της δολοφονήθηκαν, πιθανότατα το 1036 από τον εξόριστο δούκα Adalbero της Καρινθίας από εκδίκηση. Η Αγία Hemma επέκτησε τεράστια περιουσία κληρονομώντας  τον σύζυγό της.

Η Αγία Έμμα (St Hemma) χρησιμοποίησε τον μεγάλο πλούτο της για την ανακούφιση των φτωχών. Επιπλέον, ίδρυσε δέκα εκκλησίες στη σημερινή Καρινθία της Αυστρίας. Το 1043 ίδρυσε τη διπλή μονή της Βενεδικτίνικης Μονής Γκουρκ, όπου αποσύρθηκε τα τελευταία χρόνια της ζωής της.

Η Αγία κοιμήθηκε οσιακά.

Πηγή:

http://edelweissofmyheart.wordpress.com

EDELWEISS OF MY HEART

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΒΕΤΙΑ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ & ΑΥΣΤΡΙΑ

<*>

Άγιος Προφήτης Σαμέας ο Ελαμίτης

8 Ιανουαρίου

Ο Προφήτης Σαμέας ή Σαμαΐα (Σεμαΐα) έζησε την εποχή των Ροβοάμ και Ιεροβοάμ (Γ' Βασιλέων 12,22. 12,24ξ. Β' Παραλειπομένων 11,2), και καταγόταν από την Ελάμ (Γ' Βασιλειών 12,24ξ). Η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη του δίκαιου και προφήτη Σαμέα ή Σαμαΐα στις 8 Ιανουαρίου.

Όταν ο Ιεροβοάμ επέστρεψε από την Αίγυπτο, πήγε στη Συχέμ, όπου συγκέντρωσε τις δέκα βόρειες φυλές του Ισραήλ. Στη συγκέντρωση αυτή παρεβρέθηκε και ο Ροβοάμ, προκειμένου οι βόρειες φυλές να τον ανακηρύξουν βασιλιά. Ο Κύριος έδωσε εντολή στον προφήτη Σαμαΐα τον Ελαμίτη, να πάει στη συγκέντρωση, να πάρει ένα καινούριο χιτώνα, που δεν μπήκε ακόμη σε νερό, να τον σχίσει σε δώδεκα κομμάτια και να δώσει στον Ιεροβοάμ τα δέκα και να τον φορέσει. Ο Ιεροβοάμ πήρε τα κομμάτια από τον Σαμαΐα (Γ' Βασιλέων 12,24ξ).

Ο Ροβοάμ, μετά την απόσχιση των βόρειων φυλών, συγκέντρωσε από τις φυλές Ιούδα και Βενιαμίν 180.000 άνδρες, για να πολεμήσει με τις βόρειες φυλές και να τους υποτάξει στη βασιλεία του. Τότε ο Κύριος φανερώθηκε στον προφήτη Σαμαΐα, που ήταν άνθρωπος του Θεού, και του είπε, να πάει στο Ροβοάμ και στις φυλές του Ιούδα και του Βενιαμίν και να τους πει να μην πολεμήσουν εναντίον των βόρειων φυλών, γιατί με εντολή του Κυρίου έγινε η απόσχιση των φυλών αυτών. Οι φυλές του Ιούδα και του Βενιαμίν υπάκουσαν στην εντολή του Θεού (Γ' Βασιλέων 12,21-24. 12,24φ-ψ. Β' Παραλειπομένων 11,1-4).

Το πέμπτο έτος της βασιλείας του Ροβοάμ, όταν ο βασιλιάς της Αιγύπτου Σισάκ (Σουσακίμ) επιτέθηκε στο βασίλειο του Ιούδα και στην Ιερουσαλήμ, ο προφήτης Σαμαΐας πήγε στο Ροβοάμ και στους άρχοντες του Ιούδα, που είχαν συγκεντρωθεί στην Ιερουσαλήμ εξαιτίας του Σισάκ (Σουσακίμ), και τους είπε: «Ο Κύριος λέει: "εσείς μ' εγκαταλείψατε, γι' αυτό κι εγώ θα σας εγκαταλείψω στα χέρια του Σουσακίμ». Οι άρχοντες του Ιούδα κι ο βασιλιάς ταπεινώθηκαν και είπαν: «Δίκαιος είναι ο Κύριος!» Όταν το είδε αυτό ο Κύριος, είπε στο Σαμαΐα: «Επειδή αυτοί ταπεινώθηκαν, δεν θα τους καταστρέψω, ούτε η οργή μου θα ξεσπάσει εναντίον της Ιερουσαλήμ. Θα υποταχθούν όμως και θα γίνουν υποτελείς του, για να δουν τη διαφορά ανάμεσα στη δική μου δουλεία και στη δουλεία των βασιλιάδων της γης». Έτσι ο Σισάκ (Σουσακίμ) μπήκε νικητής στην Ιερουσαλήμ και άρπαξε τους θησαυρούς του Ναού του Κυρίου και του βασιλικού ανακτόρου και τα πήγε στην Αίγυπτο (Β' Παραλειπομένων 12,2-11).

Στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται ότι υπήρχαν και «Χρονικά των λόγων του προφήτη Σαμαΐα και του προφήτη Αδδώ (Ιδδώ), όπου υπήρχε και η ιστορία του Ροβοάμ (Β' Παραλειπομένων 12,15).

Πηγή:

https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com

ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

<*>

Άγιος Συμφοριανός 
Μάρτυς στο Autun της Γαλλίας (+275)

22 Αυγούστου

Ο Άγιος Συμφοριανός ήταν γιος μιας ευγενούς οικογένειας του Ωτέν (Αυγουστόδουνον στην Βουργουνδία) κατά τους χρόνους του διωγμού του Αυρηλιανού περί το 275. Μία ημέρα συνάντησε ομάδα ειδωλολατρών που συνόδευαν ένα άγαλμα της Βηρηκύνθιας (Κυβέλης) και τους ενέπαιξε για τις δεισιδαιμονίες τους. Αμέσως τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στον διοικητή Ηράκλειο που τον κάλεσε να παρουσιασθεί στο δικαστήριό του. Εκεί δήλωσε πως ήταν χριστιανός και υποστήριξε ότι όχι μόνο αρνιόταν να λατρέψει την μητέρα των θεών, αλλά πως ήταν έτοιμος να συντρίψει το άγαλμά της με το σφυρί.

Ο δικαστής είπε να του διαβάσουν τα αυτοκρατορικά διατάγματα κατά των χριστιανών και τον κατηγόρησε για ιεροσυλία κατά των θεών και ανταρσία κατά των νόμων του Κράτους. Ο δούλος του αληθινού Θεού παραδόθηκε στα βασανιστήρια και κατόπιν οδηγήθηκε στην φυλακή. Όταν έληξε η νόμιμη διορία οδηγήθηκε πάλι για δεύτερη ανάκριση, κατά την οποία επέδειξε την ίδια σταθερότητα στην ομολογία της Πίστεως. «Έχω φόβο Θεού, του Παντοδύναμου που με δημιούργησε και μόνον Αυτόν υπηρετώ. Προς το παρόν εξουσιάζετε μόνο το σώμα μου, όχι όμως και την ψυχή μου», δήλωσε στον δικαστή. Καταδικάστηκε σε αποκεφαλισμό και οδηγήθηκε έξω από την πόλη.

Ψηλά από τα τείχη, η μητέρα του τον παρακινούσε στην κελτική γλώσσα: «Να θυμάσαι, παιδί μου, τον ζώντα Θεό. Κράτα γερά! Δεν μπορούμε να φοβόμαστε το θάνατο που μας οδηγεί με σιγουριά στη ζωή. Στρέψε ψηλά την καρδιά σου, παιδί μου, κοίταξε Εκείνον που βασιλεύει στους ουρανούς. Σήμερα η ζωή δε σου αφαιρέθηκε, μεταμορφώθηκε σε μία ζωή καλύτερη. Σήμερα, με μία αίσια ανταλλαγή, θα περάσεις στην ουράνια ζωή». Ο Άγιος μάρτυρας έκλινε γενναία τον αυχένα στο ξίφος και έλαβε τον καλλίνικο στέφανο. Χριστιανοί ήλθαν να πάρουν το σώμα του για να το καταθέσουν εκεί πλησίον, κοντά σε μία πηγή. Τον 5ο αιώνα κτίσθηκε εκεί βασιλική προς τιμήν του, στην οποία προστέθηκε ένα μοναστήρι, το οποίο συνέβαλε στην διάδοση της τιμής του Αγίου Συμφοριανού σε όλη την Γαλλία.

Από το βιβλίο: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Αύγουστος, 22. Εκδόσεις Ορμύλια.

Πηγή:

https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com

ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

<*>

Η Αποστολή των Αγίων Αγγέλων

Είναι δύο άγγελοι που συζητούν για την ζωή τους στον ουρανό. 
Ο ένας βρίσκεται σε διαρκή κίνηση. Από την γη στον ουρανό. Πάνω κάτω. Συνέχεια.

“Τι κάνεις” τον ρώτησε ο δεύτερος άγγελος .

“Εννοείς την αποστολή μου;”

“Ναι! Σε βλέπω και κουράζομαι!”

“Α! Μεταφέρω τα αιτήματα των ανθρώπων στον Θεό. Δεν σταματάω ούτε στιγμή”  

“Τι κούραση!”

“Κι εσύ; Ποια αποστολή έχεις; Σε βλέπω συνεχώς πάνω σε αυτό το σύννεφο, να κάθεσαι, να τραγουδάς και να κοιτάς εμένα που τρέχω..”

“Εμένα μου έχει αναθέσει ο Θεός να του μεταφέρω τα ευχαριστώ των ανθρώπων…

Πηγή:

http://users.sch.gr/aiasgr/Orthodoxh_Poreia_kai_Zwh/Aggeloi.htm

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΖΩΗ

<*>

Άγιος Κάστωρ του Karden της Γερμανίας

13 Φεβρουαρίου.

Ο Άγιος Κάστωρ (St Castor) του Karden της Γερμανίας ήταν Ιερομόναχος και έζησε τον 4ο αιώνα, υπήρξε μαθητής του Αγίου Μαξιμίνου της Trier περί το 345. Ο Άγιος Κάστωρ χειροτονήθηκε ιερέας από τον Άγιο Μαξιμίνο και όπως ο καθηγητής του, έτσι και Άγιος Κάστωρ προερχόταν από την περιοχή της Ακουιτανίας, μίας ανεξάρτητης περιοχής της νοτιοδυτικής Γαλλίας. Μετά την χειροτονία του, ο  Άγιος Κάστωρ εγκαταστάθηκε στο Karden στις όχθες του Μοζέλλα ποταμού μαζί με αρκετούς ακόλουθούς του οι οποίοι ίδρυσαν εκεί μία μοναστική κοινότητα και αφιέρωσαν τη ζωή τους στην προσευχή και στη μελέτη του Ευαγγελίου.

Στην κοινότητα προστέθηκαν αργότερα και οι προσκυνητές Άγιος Ποτεντιανός μαζί με τους δύο γιους του Φηλίκιο και Σιμπλίκιο.

Ο Άγιος Κάστωρ (St Castor) κοιμήθηκε οσιακά στο Karden περίπου το 400.

Το έτος 791, υπήρχε ήδη μία λειψανοθήκη αφιερωμένη στον Άγιο Κάστωρα (St Castor), που περιείχε τα Ιερά Λείψανα του Αγίου. Η λειψανοθήκη αυτή μεταφέρθηκε στο Paulinuskirchen του Karden. Το 836, τα ιερά λείψανά του μεταφέρθηκαν στην σημερινή  Βασιλική του Αγίου Κάστωρος στο Koblenz, από τον Αρχιεπίσκοπο Hetto του Trier (+847).

Πηγή:

http://anatoliki-orthodoksi-ekklisia.blogspot.com

ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

<*>

Αγία Νεομάρτυς Λυγερή η Χιοπολίτις

6 Σεπτεμβρίου

Ἡ Ἁγία νεομάρτυς Λυγερή ἡ Χιοπολίτις γεννήθηκε στίς ἀρχές τοῦ 19ου αἰῶνος στό χωριό Ἀνάβατος τῆς Χίου. Ἀνατράφηκε μέ τά νάματα τῆς ὀρθοδόξου ἡμῶν πίστεως, ἐνῶ διακρινόταν γιά τό ψυχοσωματικό της κάλλος, γεγονός πού προκάλεσε τήν ἐρωτική ἓλξη τοῦ Τούρκου τυράννου. Παρά τις ὑποσχέσεις καί τίς πιέσεις του γιά πλούτη καί τιμές, ἡ πάνσεμνος Λυγερή ἒμεινε σταθερή στήν πίστη της καί ἀρνήθηκε τόν γάμο μέ τόν ἀλλόπιστο Ἀγαρηνό. Στίς 6 Σεπτεμβρίου 1822, ἡμέρα ἑορτασμοῦ στόν Ἀνάβατο Χίου τοῦ ἐν Χώναις θαύματος τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ, κατέφθασαν στό χωριό οἱ ἀκόλουθοι τοῦ Τούρκου τυράννου.

Τότε μέσα στήν προκληθεῖσα ἀναστάτωση ἃρπαξαν βίαια καί παρά τήν ἀρνησή της τήν πάνσεμνο Λυγερή γιά νά τήν ὁδηγήσουν σ’αὐτόν. Στή διαδρομή ἡ Λυγερή ἀγκάλιασε μέ ὃλη της τή δύναμη ἓνα δένδρο, διακηρύσσοντας μέ παρρησία ὃτι δέν πρόκειται νά ἀρνηθεῖ τόν Χριστό. Τότε ἓνας ἀκόλουθος τήν ἀποκεφάλισε καί μέ τήν τιμία της κεφαλή ἒφυγε τρέχοντας πρός τήν παραλία  Ἐλίντα, ὃπου περίμενε ὁ Τοῦρκος τύραννος. Ἀπό το αἷμα τῆς ἀθληφόρου νεομάρτυρος χάραξε ἡ μητέρα της στά παρακείμενα βράχια τρεῖς σταυρούς, ἐκ τῶν ὁποίων ὁ ἓνας ἒχει διασωθεῖ μέχρι σήμερα.

* * *

«Ουκ έδωκεν ημίν ο Θεός Πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως και αγάπης και σωφρονισμού» (Β΄ Τιμοθ. Α', 8)

Πολλοί οι χοροί των Αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Πολλοί οι δίκαιοι, οι εκλάμποντες ως φωστήρες. Πολλοί οι υπέρ Πίστεως και Πατρίδος αγωνισθέντες και τελειωθέντες.

Σε αυτούς ανήκει και η Αγία Έθνο - νεομάρτυς Λυγερή.

Η δεκαοκτάχρονη ελληνοπούλα Λυγερή, ζούσε στο αγαπημένο της χωριό, τον Ανάβατο της Χίου. Φημιζόταν για το πνευματικό και σωματικό της κάλλος, τόσο, ώστε να προξενήσει την εμφάνιση του πασά, στα 1822, στο χωριό της. Της έταξε πλούτη, δόξα, δύναμη, μα η αγνή νεομάρτυς δεν τα δεχόταν και έστρεφε το βλέμμα της προς τον Ουρανό, στον Νυμφίο της Εκκλησίας. Εκεί θα αποκτούσε δόξα, την επουράνιο Βασιλεία του Θεού.

Οι πιέσεις εντείνονταν για μεγάλο χρονικό διάστημα. Και ενώ ακόμη αυτό συνεχιζόταν, κάποια ημέρα, στο πανηγύρι του παλιού χωριού, στις 6 Σεπτεμβρίου 1822, εορτή του «εν Χώναις θαύματος» του Αρχαγγέλου και Ταξιάρχου Μιχαήλ, εκεί που οι χωριανοί γλεντούσαν και χόρευαν, εμφανίστηκαν δέκα υπηρέτες του πασά. Το χωριό αναστατώνεται, οι κάτοικοι κρύβονται. Παντού επικρατεί σιωπή. Και η Λυγερή στέκει ως «Ρόδο το αμάραντο» στο κέντρο της πλατείας και με υπομονή μεγάλη προσμένει τους Τούρκους. Φτάνουν κοντά, ζητούν να τους ακολουθήσει και στην αρνητική της απόκριση, την αρπάζουν και τρέχουν για την Ελίντα, εκεί που ο πασάς πρόσμενε την παρθένο ελληνοπούλα. Η Λυγερή προσεύχεται και παρακαλεί τον Νυμφίο της να διατηρήσει αγνό το σώμα και την ψυχή της, όπως μέχρι τότε.

Σε μια στιγμή, στο δυσκολότερο σημείο του γκρεμού, κατεβαίνοντας για την Ελίντα, όπως την τραβούσαν και αντιστεκόταν, αρπάζει με τα χέρια της μια αγριοβερυκοκιά, με τόση δύναμη, ώστε να μην μπορεί να φύγει από το δέντρο.

Οι Τούρκοι την απειλούν με θάνατο και βλαστημούν αφηνιασμένα. Η Λυγερή τους απαντά: «Εγώ Χριστιανή γεννήθηκα και Χριστιανή θα πεθάνω, την πίστη δεν αλλάζω. Παρακάτω δεν πρόκειται να πάω, κάντε μου ότι θέλετε». Στα αυτιά, την καρδιά και το μυαλό της αντηχούν τα λόγια εκείνα του Χριστού «και μη φοβηθήτε από των αποκτεινόντων το σώμα, την δε ψυχή μη δυναμένων αποκτείναι» (Ματθ. Ι΄, 28), αλλά και «τι γάρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδήση τον κόσμον όλον και ζημιωθή την ψυχήν αυτού; Ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;» (Μαρκ. Η΄, 35-37).

Τη στιγμή εκείνη, ένας μαύρος σκλάβος Λαζός, σωστός λύκος, βγάζει το γιαταγάνι και της κόβει το κεφάλι. Το παίρνει και εξαφανίζεται τρέχοντας για την Ελίντα. Μάταια τον κυνηγούν οι χωριανοί της Λυγερής να του το πάρουν.

Εν τω μεταξύ, το άγιο σώμα της Λυγερής σπαρταρούσε και το καυτό αίμα έβγαινε από το λαιμό της, σαν φλέβα που πότιζε με μαρτυρία Χριστού και Ελλάδας τον μαρτυρικό εκείνο τόπο. Η μητέρα της παίρνει από το αίμα που τρέχει τρεις φούχτες και κάνει τρεις σταυρούς πάνω στα απόκρημνα βράχια. «Υμίν εχαρίσθη το υπέρ Χριστού ου μόνον το εις Αυτόν πιστεύειν αλλά και το υπέρ Αυτού πάσχειν» (Φιλιππησίους Α΄, 29).

Το κεφάλι της νεομάρτυρος, το πήρε ο πασάς από τον Λαζό και από τη στεναχώρια του τον αποκεφάλισε. Ύψωσε το μαύρο του σημαιάκι στο πλοιάριο και έφυγε για το λιμάνι της Χίου λυπημένος.Η πίστη της, την έσωσε την Λυγερή και της χάρισε την βασιλεία των ουρανών.

Στο σημείο που θυσιάστηκε υπάρχει μια μάζα λίθων, που δεν γνωρίζει κανείς πως βρέθηκαν εκεί. Μια παράδοση αναφέρει ότι, κάθε βράδυ ρίχνει έναν η Αγία Λυγερή και δημιουργήθηκε ένας σωρός, προς ανάμνησιν του τόπου του μαρτυρίου της.

Εκεί, υπάρχει και το ημιτελές ναΐδριο της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Ειρήνης, το οποίο επεχείρησε στα μέσα της δεκαετίας του 1970 να κατασκευάσει ο τότε διοικητής του σταθμού της χωροφυλακής των Καρυών αλλά τελικά δεν ευδοκίμησε το εγχείρημα. Μακάρι να ολοκληρωθεί και να αποτελέσει προσκυνηματικό σημείο απόδοσης τιμής και ευλάβειας τόσο προς την Αγία Ειρήνη όσο και προς την Αγία Λυγερή. Και να τελείται η Θεία Λειτουργία την ημέρα της εορτής της. Επίσης, να διαφυλαχθεί και προστατευθεί το σημείο των Σταυρών με το αίμα της Αγίας. Η μνήμη της τιμάται στις 6 Σεπτεμβρίου. Ευχής έργον θα ήταν να συνεορτάζεται, στον Ανάβατο, μαζί με τον Αρχάγγελο και Αρχιστράτηγο Μιχαήλ, την ημέρα μνήμης του «εν Χώναις Θαύματος του».

Εύχομαι σε όλους να αξιωθείτε να επισκεφθείτε το ιερό εκείνο μέρος, τόπο μαρτυρίου μιας σύγχρονης συμπολίτισσας μας νεομάρτυρος, καθώς επίσης και ο βίος της Αγίας Λυγερής της Χιοπολίτιδος πάντοτε να μας εμπνέει και να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση, υπό την έννοια της υποχρέωσης κάθε πραγματικού χριστιανού να δίδει ομολογία πίστεως- ομολογία Χριστού κάτω από οιεσδήποτε κοινωνικές, εθνικές και πολιτικές συνθήκες. Ο λόγος του Θεού, η μαρτυρία υπέρ Θεού, είναι αδύνατον να αποσιωπηθεί. «Ο λόγος του Θεού ου δέδεται» (Τιμοθ. Β΄, 9).

Πηγή:

https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com

ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

<*>

Ο Άγιος Κάθμπερτ (St Cuthbert) της Νήσου Lindisfarne της Αγγλίας (+687) θεραπεύει έναν υποτακτικό του

Ο Άγιος Κάθμπερτ (St Cuthbert) της Νήσου Lindisfarne της Αγγλίας (+687) γινόταν όλο και ποιο αδύναμος, έτσι οι μοναχοί τον μετέφεραν πίσω στο κελί του. Κανένας δεν είχε μπει ποτέ μέσα και έτσι σταμάτησαν μπροστά στην πόρτα και του ζήτησαν να τους επιτρέψει να μπει έστω ένας μέσα για να τον φροντίζει.

Ο Άγιος Κάθμπερτ (St Cuthbert) ζήτησε από τον Wahlstod να μπει μέσα μαζί του. Ο Wahlstod υπέφερε από δυσεντερία για πολύ καιρό. Παρότι ήταν άρρωστος, συμφώνησε να φροντίσει τον Άγιο Κάθμπερτ. Μόλις άγγιξε τον Άγιο Επίσκοπο, η ασθένεια του τον άφησε. Παρότι ήταν άρρωστος και ετοιμοθάνατος, ο Άγιος Κάθμπερτ θεράπευσε τον υποτακτικό του, τον π. Wahlstod. Η πνευματική δύναμη του Αγίου Κάθμπερτ δεν επηρεάστηκε από την σωματική του αδυναμία.

Πηγή:

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2019/03/blog-post_6.html

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΕΛΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

<*>

Ο παπα-Φώτης ο διά Χριστόν Σαλός της Λέσβου (+2010) περπατούσε στη βροχή και παρέμενε στεγνός

Ο παπά-Φώτης, ήταν ακτήμων. Όλη του η ζωή ήταν ασκητική. Δεν είχε ποτέ δικό του σπίτι, δικά του ρούχα, δικά του ράσα. Δεν είχε ποτέ ούτε μια δική του κατσαρόλα, ούτε ένα πηρούνι, ούτε μια πετσέτα! Σε όλη του τη ζωή, άλλοτε κοιμόταν μέσα σε χαντάκια , άλλοτε μέσα σε εξωκκλήσια, και μάλιστα -όπως μου είχε πει κάποτε ο ίδιος – μια φορά είχε κοιμηθεί μέσα στη κάσα ενός αγροτικού αυτοκινήτου με άχυρα. Κάτι πολύ σημαντικό που κι εγώ το έχω δει, αλλά και άλλοι το μαρτυρούν, είναι πώς ενώ έβρεχε και ο Γέροντας περπατούσε στο δρόμο, τα ρούχα του ήταν πολλές φορές στεγνά!

(Από το βιβλίο: π. Αθανασίου Γιουσμά, Παπα-Φώτης ο “δια Χριστόν σαλός”)

Πηγή:

https://foolforchristfullofchrist.wordpress.com

FOOL FOR CHRIST – FULL OF CHRIST

Άγιοι, δια Χριστόν Σαλοί

<>

Αγία Έμμα (St Emma) του Lesum της Βρέμης Γερμανίας (+1038)

3 Δεκεμβρίου

Η Αγία Έμμα (St Emma) του Lesum της Βρέμης της Γερμανίας (περίπου 975-3 Δεκεμβρίου 1038) ήταν μια ευγενής γυναίκα η οποία είναι γνωστή για την φιλανθρωπία της και τα καλά της έργα.

Η Αγία Έμμα (St Emma) γεννήθηκε μέσα σε μία οικογένεια ευγενών σαξόνων της φατριάς των Immedinger, απόγονοι του Widukind. Ήταν η κόρη του κόμη Immed από τη Μητρόπολη της Ουτρέχτης της Ολλανδίας και, επίσης, σύμφωνα με τον χρονικογράφο Αδάμ της Βρέμης, αδελφή του Meinwerk, Επισκόπου του Paderborn της Γερμανίας.

Παντρεύτηκε τον Liudger, γιο του Σάξονα δούκα Hermann Billung και αδελφό του Bernard I, Δούκα της Σαξονίας. Ο αυτοκράτορας Όθωνας Γ’, έκανε δώρισε στο ζευγάρι το 1001 ένα παλάτι στο Stiepel (σήμερα Bochum-Stiepel), όπου το 1008 η Αγία Έμμα (St Emma) είχε χτισμένη μια εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία, η οποία αργότερα έγινε δημοφιλής τόπος προσκυνήματος. Το μοναδικό παιδί του γάμου τους ήταν ο Imad, ο οποίος αργότερα έγινε επίσκοπος του Paderborn το 1051.

Μετά τον πρόωρο  θάνατο του συζύγου της, όταν αυτός αρρώστησε από μία σπάνια αρρώστια καθώς αυτός πραγματοποιούσε ταξίδι στη Ρωσία το 1011, η Αγία Έμμα (St Emma) αποσύρθηκε στο Lesum (σημερινό Bremen-Burglesum) και με την μεγάλη της περιουσία υποστήριξε γενναιόδωρα τον καθεδρικό ναό της Βρέμης, όπου Αρχιεπίσκοπος ηταν ο Unwan, και ένας από τους συγγενείς της.

Η Αγία Έμμα (St Emma) ήταν μεγάλη ευεργέτης της Εκκλησίας και ίδρυσε αρκετές εκκλησίες στην περιοχή της Βρέμης, αν και η μεγαλύτερη φροντίδα της ήταν για τους φτωχούς.

Η Αγία Έμμα (St Emma) θάφτηκε στον καθεδρικό ναό της Βρέμης, όπου ο τάφος της ανακαλύφθηκε τον 16ο αιώνα και είναι ένας από τους μεγαλύτερους στο κοιμητήριο.

Ημέρα της γιορτής είναι η 3η Δεκεμβρίου ή η 17η Απριλίου, αν και κάποιες πηγές ονομάζουν την 19η Απριλίου. Όταν ανοίχθηκε ο τάφος, μέσα βρέθηκε το ιερό της λείψανο και το δεξί της χέρι άφθορο (το χέρι που διέθετε τα δώρα και τις ελεημοσύνες). Το ιερό της λείψανο τοποθετήθηκε στο μοναστήρι του Άγιου Λουδγερίου στο Βερντέν (τιμάται 26 Μαρτίου).

Γνωστό είναι ένα περιστατικό σχετικά με τη δωρεά γης που έκανε σε κατοίκους της πόλης το 1032. Όταν μια αντιπροσωπεία των κατοίκων της πόλης πλησίασε με αίτημα για περισσότερη γη, η Αγία Έμμα (St Emma) τους υποσχέθηκε τόση γη όση μπορούσε να καλύψει ένας άνθρωπος αν έτρεχε για μία ώρα. Ο γαμπρός της  Bernard ή Benno, δούκας της Σαξονίας, κάνοντας εκτίμηση της μεγάλης του περιουσίας, πρότεινε ότι θα μπορούσε να τους δώσει τόση γη όση θα μπορούσε να καλύψει ένας άντρας εάν έτρεχε για μία μέρα. Η Αγία Έμμα (St Emma) συμφώνησε σε αυτό, αλλά ο Bernard ζήτησε να επιλέξει αυτός τον άνθρωπο που θα έπρεπε να κάνει το τρέξιμο, και όταν η Αγία Έμμα (St Emma) συμφώνησε και σε αυτό, επέλεξε έναν ο οποίος ήταν σχετικά κουτσός. Αυτός ο άνθρωπος όμως απέδειξε ότι είχε εξαιρετική δύναμη και αντοχή και μέχρι το τέλος της ημέρας κατάφερε να κάνει το δρόμο του γύρω από μια πολύ σημαντικά μεγάλη περιοχή, μεγαλύτερη από το σημερινό λιμάνι της Βρέμης.

Πηγή:


ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

<*>


Η αρετή της ταπεινοφροσύνης στο Μοναστήρι του Αγίου Ιωσήφ του Υμνογράφου (+886)

Τήν παλαιά ἐποχή, μᾶς λέει ἡ Ἱστορία τῶν Ἁγίων, κάποιος εὐλαβής προσκυνητής πῆγε νά ἐπισκεφθῆ τό Μοναστήρι, πού τοῦ εἶπαν, ὅτι ἔψελνε ὁ Ἅγιος Ἰωσήφ ὁ ὑμνογράφος. Ἐκεῖ τόν ὑποδέχθηκαν τότε οἱ μοναχοί, τοῦ προσέφεραν στήν τράπεζα πασχαλινή τροφή καί ἐκλεκτό κρασί καί κατόπιν τόν ὁδήγησαν στόν Ἱ. Ναό, ὅπου ὅμως ὁ προσκυνητής ἀπογοητεύθηκε, διότι δέν ἄκουσε τόν Ἰωσήφ τόν ὑμνογράφο νά ψάλη, ἀλλά κάποιους κακόφωνους νά διαβάζουν μόνο τά γράμματα...

Ἔφυγε τήν ἄλλη μέρα ὁ ἐπισκέπτης, γιά νά ἐπιστρέψη στήν Πατρίδα του, ἀλλά στήν ἔρημο ἔχασε τό δρόμο, νυχτώθηκε καί φοβήθηκε νά συνεχίση, γι᾽ αὐτό καί γύρισε πάλι στό Μοναστήρι. Τί ὅμως εἶδε, ὅταν ξαφνικά ἐπέστρεψε ἐκεῖ;

Οἱ μοναχοί ἔτρωγαν νηστήσιμες, λιτές πρόχειρες καί ξηρές τροφές, ἔπιναν δέ πικρό νερό, διότι εἶχαν βάλει μέσα καί λίγο θαλάσσιο νερό γιά ἄσκησι, ἐνῶ μέσα στόν Ἱ. Ναό ἔψαλλαν ὅλοι γλυκά, μέ πρῶτο τόν Ἰωσήφ τόν ᾽Υμνογράφο. Ἔκπληκτος ὁ προσκυνητής κατάλαβε, ὅτι στήν πρώτη του ἐπίσκεψι, τήν φανερή καί ἐπίσημη, οἱ μοναχοί τοῦ εἶχαν κρύψει, ἀπό ταπείνωσι, τά νηστίσιμα καί τό πικρό νερό.

Τόν περιποιήθηκαν τότε, μέ πασχαλινά καί τοῦ ἔδωσαν γλυκό κρασί γιά νά μήν δείξουν σ᾽ αὐτόν τήν ἐγκράτεια καί τήν ἄσκησι, πού ἔκαναν οἱ ἴδιοι. Ἐπίσης, τοῦ ἔκρυψαν, ἀπό ταπείνωσι τήν μεγαλοπρεπῆ ψαλμωδία, γιά νά μήν ἐπιδείξουν τήν τέχνη καί τίς ἱκανότητές τους μαζί μέ τόν μοναχό Ἰωσήφ τόν ὑμνογράφο, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀποσυρθῆ στό Ἱερό προσευχόμενος. Ὄταν ἔφυγε ὁ προσκυνητής ἐκεῖνος ὁριστικά πλέον τή δεύτερη φορά, εἶχε πάρει ἀπ᾽ τούς μοναχούς ἕνα καλό μάθημα ταπεινοφροσύνης...

Πηγή:

http://xristosorthodoxia.blogspot.com

ΧΡΙΣΤΟΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

<>

Άγιος Μαγκλόϊρ (St Magloire) 
Επίσκοπος Dol Γαλλίας (+575)

24 Οκτωβρίου

Ο Άγιος Μαγκλόϊρ (St Magloire), είναι ένας Άγιος της Βρετάνης της Γαλλίας. Ήταν Βρετανός μοναχός που έγινε Επίσκοπος του Dol-de-Bretagne στη Βρετάνη και κοιμήθηκε οσιακά στη Νήσο Sark, όπου ήταν ηγούμενος ενός μοναστηριού.

Γεννήθηκε στις αρχές του 6ου αιώνα μέσα σε μία οικογένεια ευγενών, η μητέρα του ονομάζονταν Afrelia και ήταν πριγκίπισσα του Powys ενός μικρού πριγκιπάτου της Ουαλίας και ο πατέρας του Umbrafel και ήταν πρίγκιπας και γιος του βασιλιά της Βρετανίας Budic A’, και ήταν θείοι του Αγίου Σαμψών της Dol (τιμάται 28 Ιουλίου). Ως παιδί, σπούδασε στο μοναστήρι στο Llantwit Major υπό την κηδεμονία του Αγίου Ίχλτυτ (St Illtud) [τιμάται 6 Σεπτεμβρίου και 6 Νοεμβρίου)]. Μετά το τέλος των σπουδών του ταξίδεψε στη Βρετάνη με τον ξάδελφό του Άγιο Σαμψών, ο οποίος στη συνέχεια έγινε Αρχιεπίσκοπος της Dol. Μετά την κοίμηση του Αγίου Σαμψών, ο Άγιος Μαγκλόϊρ (St Magloire) διαδέχθηκε τον Άγιο Σαμψών στην Αρχιεπισκοπή, μετά από Θεϊκή εντολή, όμως σύντομα παραιτήθηκε από τη θέση του και τον διαδέχθηκε ο Άγιος Budoc της Dol (τιμάται 8 Δεκεμβρίου) και αποχώρησε στο νησί Sark όπου ίδρυσε μια μοναστική κοινότητα 62 μοναχών. Σύμφωνα με τα Χρονικά του Butler, πέθανε περίπου το έτος 575.

Αναφέρεται ότι ο Κόμης Loisescon, ο οποίος ήταν σοβαρά άρρωστος θεραπεύτηκε με θαυματουργικό τρόπο από τον Άγιος Μαγκλόϊρ (St Magloire).

Μία από τις πιο γνωστές και λεπτομερείς αναφορές γι ‘αυτόν αφορά τη διάσωση μιας ομάδας παιδιών που έπαιζαν στην παραλία κάτω από το μοναστήρι σε ένα εγκαταλελειμμένο ναυάγιο, όταν μια ξαφνική και βίαιη καταιγίδα ξέσπασε και τα έριξε στη θάλασσα. Ακούγοντας τις φωνές τους για βοήθεια, ο Άγιος Μαγκλόϊρ (St Magloire) λέγεται ότι μεταφέρθηκε θαυματουργικά στη θάλασσα και έσωσε τα παιδιά και το σκάφος τους, οδηγώντας τους με ασφάλεια στην ακτή.

Άλλες πληροφορίες αναφέρουν ότι ταξίδεψε στη νήσο του Jersey και σκότωσε έναν δράκο, ανέστησε έναν πνιγμένο ψαρά του Sark και ότι οδήγησε τους κατοίκους του νησιού να πολεμήσουν έναν στόλο των Βίκινγκς και να τους νικήσουν.

Μετά την κοίμηση του Αγίου, το Sark δέχθηκε ξανά επίθεση από τους Βίκινγκς, οι οποίοι κατέστρεψαν το μοναστήρι και σκοτώνοντας όλους τους μοναχούς. Όταν επτά από αυτούς προσπάθησαν να ανοίξουν τον τάφο του Αγίου τυφλώθηκαν και πολλοί και οι υπόλοιποι σαν κάποιος ή κάτι να τους σύγχυσε το μυαλό άρχισαν να σκοτώνουν ο ένας τον άλλον.

Αργότερα, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Nominoe, το Ιερό Λείψανο του Μαγκλόϊρ (St Magloire) κλάπηκε από τη Μονή του Lehon. Εκεί ο Άγιος τιμώνταν από τους μοναχούς ως προστάτης άγιος και είναι πιθανό το μεγαλυτερο μέρος της βιογραφίας του να γράφτηκε εκεί στα τέλη του 9ου αιώνα. Μετά την αύξηση των επιδρομών των Βίκινγκ στις αρχές του δέκατου αιώνα, τα Ιερά Λείψανά του μεταφέρθηκαν στο Παρίσι από τους μοναχούς, όπου ο Ούγκος ο Μέγας τους χορήγησε εκτάσεις για την ίδρυση νέου μοναστηριού.

Πηγή:


ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

<>

Η θαυμαστή σωτηρία του Κ. Κ. 
από την φωτιά μέσω του Αγίου Γεωργίου Καρσλίδη (+1959)

Ἀναφέρει ὁ Γ. Χατζόπουλος:

«Ὁ Κ. Κ., πού κατάγεται ἀπ᾽ τήν Πελοπόννησο καί διαμένει ἐδῶ καί χρόνια στόν Καναδά, γνώρισε τόν Ἅγ. Γεώργιο Καρσλίδη ἀπ᾽ τά βιβλία μου. Ἔκτοτε ἔγινε πιστότατο πνευματικό του τέκνο. Ἔρχεται τά τελευταῖα χρόνια στή Δράμα, ὅπου ἐπισκέπτεται τήν Ἱ. Μονή τοῦ Ἁγίου γιά νά προσκυνήση τά Ἅγ. Λειψανά του. Ἔκτοτε ἐπιδίδεται στήν ἀναπαραγωγή πλαστικῶν μικρῶν εἰκόνων τοῦ Ἁγίου, τίς ὁποῖες διανέμει ὡς εὐλογία στούς πιστούς.
Ἕνας ἀπό αὐτούς, στούς ὁποίους δώρισε μιά εἰκονίτσα τοῦ Ἁγίου ἔκαιγε μιά μέρα ξερόκλαδα σέ μιά ρεματιά. Καί ἐνῶ εἶχε θεριέψει ἡ φωτιά, εἶχε φθάσει τά τέσσερα μέτρα περίπου, ξαφνικά ὁ ἄνθρωπος βρέθηκε μέσα της. Πίστεψε ὅτι ἤρθε τό τέλος του. Ὅμως, δίχως νά τό καταλάβη βρέθηκε λίγα μέτρα μακρυά ἀπ᾽ τή φωτιά. Καί ἐνῶ εἶχαν καεί τά ροῦχα του, δέν ἔπαθε ἐγκαύματα. Κάποιος, πού τόν βοηθοῦσε στό ἄναμμα τῆς φωτιᾶς, τόν μετέφερε στό νοσοκομεῖο, ὅπου διαπιστώθηκε ὅτι δέν διέτρεχε κανένα κίνδυνο, ἀφοῦ ἡ φωτιά δέν εἶχε ἀγγίξει τό σῶμα του. Ἐξετάζοντας τά ροῦχα του ἡ γυναίκα διαπίστωσε ὅτι σέ κάποια τσέπη τοῦ σακακιοῦ του εἶχε τήν εἰκονίτσα τοῦ Ἁγίου. Ἀπευθυνόμενη στόν ἄνδρα της τοῦ εἶπε: “Εἶδες, ἄνδρα μου, γιατί δέν κάηκες; Αὐτός πού σέ προστάτεψε ἀπ᾽ τό κάψιμο ἦταν ὁ Ἅγ. Γεώργιος Καρσλίδης. Σ᾽ αὐτόν χρωστᾶς τή ζωή σου”.
Τό θαῦμα μοῦ τό ἀφηγήθηκε ὁ Κ. Κ., τόν ὁποῖο γνώρισα στή Δράμα τό Σεπτέμβριο τοῦ 2012».

Πηγή:

http://textsorthodoxy.wordpress.com

TEXTS - ORTHODOXY

ΚΕΙΜΕΝΑ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

<>

Αγία Οσιομάρτυς Μαρία Σκομπτσόβα 
του Παρισιού, η διά Χριστόν σαλή, 
από Λετονία (+1945)

31 Μαρτίου

Οι δια Χριστόν σαλοί ήταν οι άγιοι της ελευθερίας. Η ελευθερία μας καλεί, ενάντια σ’ όλο τον κόσμο, ενάντια όχι μόνο στους ειδωλολάτρες, αλλά και σε πολλούς που αρέσκονται να λέγονται Χριστιανοί, να αναλάβουμε το έργο της Εκκλησίας σ’ αυτό το δρόμο ο οποίος είναι και ο πιο δύσκολος. Και θα γίνουμε σαλοί δια Χριστόν, γιατί γνωρίζουμε όχι μόνο τη δυσκολία αυτού του δρόμου, αλλά και την απέραντη ευτυχία του να νιώθουμε το χέρι του Θεού σε ό,τι κάνουμε.

Η Μητέρα Μαρία ανακηρύχθηκε επίσημα Αγία από το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον Μάρτιο του 2004. Ήδη όμως, στη συνείδηση των ανθρώπων που ήξεραν τις λεπτομέρειες της ζωής της αναγνωριζόταν σαν μια από τις μεγαλύτερες Αγίες του 20ου αιώνα. Ήταν μια λαμπρή θεολόγος που υπηρέτησε με γενναιότητα την πίστη της σε εφιαλτικούς καιρούς και είχε μαρτυρικό θάνατο στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ράβενσμπρουκ στη Γερμανία το 1945″ (
Τζιμ Φόρεστ).

Η αγία Μαρία Σκομπτσόβα, κατά κόσμον Ελισαβέτα Πιλένκο, γεννήθηκε το 1891 στην πόλη Ρίγα της Λεττονίας, η οποία τότε ήταν κομμάτι της Ρωσικής αυτοκρατορίας. Έζησε μια επική ζωή, γεμάτη ανατροπές, προσωπικές και εθνικές τραγωδίες, αλλά και μια σημαδιακή γνωριμία με το Χριστό, στο νεκροκρέβατο της κορούλας της Νάστιας, η οποία θα καθόριζε το υπόλοιπο της ζωής της, στην απόφασή της να ζήσει ως μοναχή, όντας ακόμη νέα με μικρά παιδιά, στην προσφορά της για το συνάνθρωπο με όλη της την ψυχή και τέλος στον μαρτυρικό της θάνατο στα κρεματόρια του Ράβενσμπρουκ, για χάρη των διωκόμενων Εβραίων από τους Ναζί, στις 30 Μαρτίου του 1945, ανήμερα της Μεγάλης Παρασκευής του Πάσχα.
 Η ζωή της πέρασε από τα λογοτεχνικά σαλόνια της Αγίας Πετρούπολης, από τη συμμετοχή της στο κίνημα των Μενσεβίκων σοσιαλιστών (της είχε δοθεί η εντολή να δολοφονήσει τον Τρότσκυ), από το πόστο της Δημάρχου της Ανάπα, στην εξορία στην Ευρώπη ως μητέρα τριών παιδιών. Με κέντρο το Παρίσι, έζησε τα πιο μεστά χρόνια της ζωής της. 
Το 1932 έλαβε το μοναχικό σχήμα, το οποίο υπηρέτησε με φλεγόμενη καρδιά από αγάπη για τον συνάνθρωπό της, την εικόνα του Θεού, μια αλήθεια που είχε νιώσει ως το μεδούλι της ύπαρξής της. 
Παρέδωσε την ψυχή της στον θάλαμο αερίων με μια τελευταία κίνηση αυτοθυσίας (πήρε τη θέση μιας άλλης γυναίκας), επισφραγίζοντας έτσι την αγιασμένη της ζωή με έναν ταιριαστό για εκείνη θάνατο.
 Ο ασυμβίβαστος τρόπος με τον οποίο υπηρέτησε τον Χριστό, η εκρηκτική της προσωπικότητα και η ελευθερία στην οποία την οδήγησε η αλήθεια του Θεού, τη χαρακτήρισαν σαν σαλή δια Χριστόν και οι σύγχρονοί της, αλλά κι έτσι παρέμεινε στη συνείδηση των πιστών μέχρι σήμερα. Εκτός από το παράδειγμα της ζωής της, άφησε πλήθος γραπτών, ποιήματα, άρθρα, δοκίμια· από τις αγιογραφίες της σώζονται πολλές στο Παρίσι, στη μονή του Τιμίου Προδρόμου του μακαριστού Γέροντος Σωφρονίου στο Έσσεξ και στη Ρωσία.

Απο το βιβλίο: Αγία Μαρία Σκομπτσόβα (1891-1945), Η θυσία του αδελφού, εκδ. Δορκάς, Αθήνα 2007

Πηγή:


FAITHBOOK - ORTHODOXY

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

<>

Ο Άγιος Μαρτίνος 
Επίσκοπος Tours Γαλλίας (+397), 
η μεταστροφή της μητέρας του και το πρώτο Μοναστήρι στη Δύση

Στην πόλη Poitiers της Γαλλίας ήταν ο Άγιος Επίσκοπος Ιλαρίων (+367). Ο Άγιος Μαρτίνος Επίσκοπος Tours Γαλλίας (+397) εμπιστεύτηκε τον εαυτό του στα χέρια αυτού του Αγίου.

Λίγο καιρό πριν, ειδοποιήθηκε σε ένα όραμα πως οι γονείς του θα πέθαιναν σύντομα και πήρε την ευλογία του Επισκόπου να ταξιδέψει στην μακρινή του πατρίδα. Εκεί είχε την χαρά να δει την μεταστροφή της μητέρας του στον Χριστιανισμό πριν από τον θάνατο της.

Περνώντας από κάποια πόλη κατά την επιστροφή του στη Γαλλία, συνάντησε πολλούς οπαδούς του Αρείου των οποίων τις λανθασμένες διδασκαλίες πολεμούσε με ιδιαίτερο πείσμα ώστε τον έδειραν μπροστά στον κόσμο. Λίγο μετά, άκουσε πως ο αγαπημένος του Επίσκοπος αναγκάστηκε να φύγει από την Γαλλία.

Αντί να επιστρέψει εκεί μόνος του, ο Άγιος Μαρτίνος πήγε σε ένα νησί κοντά στις ακτές της Ιταλίας για να ζήσει μία ερημική ζωή ώσπου έλαβε νέα για την επιστροφή του Αγίου Ιλάριου. Οι δύο άγιοι μοναχοί ίδρυσαν έπειτα στην Poitiers το πρώτο μοναστήρι στη Δύση το οποίο εξελίχτηκε σε μία κοινότητα ερημιτών μέσα σε δέκα χρόνια και ακολουθούσε τον κανόνα του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου σχετικά με την Κοινοβιακή Μοναστική ζωή.

Πηγή:



ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΕΛΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

<>

Αγριοκρέμμυδα

Ήταν κάποτε μια γριά γυναίκα, η οποία στη ζωή της δεν είχε κάνει κανένα καλό. Όταν πέθανε, ο άγγελός της την πήγε στο θρόνο του Θεού, μα στο βιβλίο των πράξεών της δεν υπήρχε καμία καλοσύνη κι έτσι ο δρόμος της ήταν για την κόλαση. Ο άγγελός της στενοχωρήθηκε αφάνταστα. Αναζήτησε στις πιο κρυφές σημειώσεις του βιβλίου του καθενός, μήπως και βρει κάποια καλή πράξη και αναγκάσει το Θεό που είναι γεμάτος αγάπη να την πάρει στον Παράδεισο.
               
Ψάχνοντας, λοιπόν, βρήκε ότι κάποτε όταν η γρια σκάλιζε τον κήπο της, ήρθε ένας ζητιάνος που της ζήτησε ελεημοσύνη. Η γριά δεν ήθελε να δώσει τίποτα, αλλά ο ζητιάνος ήταν πολύ επίμονος. Τότε, αφού νευρίασε, η γριά τράβηξε μια αγριοκρεμμύδα και την πέταξε στο ζητιάνο, για να απαλλαγεί από την παρουσία του. Ο άγγελος χάρηκε και είπε στο Θεό το συμβάν. Τότε Αυτός του είπε: "Πάρε μια αγριοκρεμμύδα κι αν μπορέσει η γρια να κρατηθεί απ' αυτήν και βγει από την κόλαση, ας τη φέρεις στον Παράδεισο".

Ο άγγελος χάρηκε αφάνταστα, πήρε μια αγριοκρεμμύδα και κατηφόρισε στην κόλαση. Ρώτησε πού βρίσκεται η γρια και της είπε τα ευχάριστα. Η γρια καταχάρηκε και αρπάχτηκε από την αγριοκρεμμύδα που κρατούσε ο Άγγελος και άρχισε να βγαίνει από την κόλαση. Τότε συνέβη το εξής παράδοξο. Από τα πόδια της γριάς άρχισαν να κρεμιόνται κι άλλοι κολασμένοι για να ξεφύγουν από τον τόπο της βασάνου. Όμως η γριά άρχισε να τους σπρώχνει φωνάζοντας: "Δικιά μου είναι η αγριοκρεμμύδα, δεν έχετε θέση μαζί μου!". Ο άγγελος την παρακαλούσε να δείξει αγάπη, αλλά η γριά ήταν αμετάπειστη. Κλωτσούσε τις άλλες ψυχές και φώναζε! Τότε η αγριοκρεμμύδα έσπασε και η γρια και όλες οι άλλες ψυχές ξαναγύρισαν στην κόλαση.

Ο άγγελος δάκρυσε και έφυγε...

Πηγή:

http://users.sch.gr/aiasgr/Orthodoxh_Poreia_kai_Zwh/Aggeloi.htm

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΖΩΗ

<*>

Οι εννεάδυμες Παρθενομάρτυρες της Πορτογαλίας: Αγίες Βιλγκεφόρτις η εσταυρωμένη, Μαρίνα, Κουϊτερία, 
Γενεύη, Ευφημία, Μαρκιάνα, 
Γερμάνα, Βασιλεία και Βικτωρία που μαρτύρησαν σε όλη τη Μεσόγειο το 139 μ.Χ. και ο Άγιος ιερομάρτυς Οβίδιος 3ος Επίσκοπος Braga Πορτογαλίας (+135)

Εορτή στις 9/1, 18/1, 19/1, 22/5, 3/6, 12/7, 20/7, 16/9

Η Αγία Παρθενομάρτυς Βιγκελφόρτις ή Λιμπεράτα η εσταυρωμένη η οποία στις Ι. Εικόνες παρουσιάζεται και με γένια και χωρίς τα γένια του θαύματος της Παναγίας για να αποφύγει να παντρευτείτον ειδωλολάτρη βασιλιά δια της βίας

* * *

Τα ονόματα των εννεάδυμων Παρθενομαρτύρων της Πορτογαλίας είναι τα εξής:

Αγία Βιλγκεφόρτις ή Λιβεράτα ή Ευτροπία (St Wilgefortis / Liberata / Eutropia) η εσταυρωμένη, Παρθενομάρτυς στην Aguas Santas Ισπανίας, από Braga Πορτογαλίας (20 Ιουλίου, +139)

Αγία Μαρίνα ή Μαργαρίδα (St Mariña / Margarida), Παρθενομάρτυς στην Aguas Santas Ισπανίας, από Braga Πορτογαλίας (18 Ιανουαρίου, +139)

Αγία Κουϊτερία ή Κυθέρεια (St Quiteria) Παρθενομάρτυς στην Aire-sur-l’Adour Γαλλίας, από Braga Πορτογαλίας (22 Μαΐου, +139)

Αγία Ευφημία ή Ευμελία (St Eufemia / Eumelia) Παρθενομάρτυς στην Auria της επαρχίας Orense της Ισπανίας από Braga Πορτογαλίας (16 Σεπτεμβρίου, +139)

Αγία Μαρκιάνα ή Μαρίκα (St Marciana / Marica) Παρθενομάρτυς στό Toledo της Ισπανίας, από Braga Πορτογαλίας (9 Ιανουαρίου, +139)

Αγία Γερμάνα (St Germana) Παρθενομάρτυς από Braga Πορτογαλίας (19 Ιανουαρίου, +139) και οι συμμάρτυρές της Άγιοι Παύλος, Γερόντιος, Ἰανουάριος, Σατουρνίνος, Σουξέσσος, Ἰούλιος, Κάτος και Πία, μάρτυρες στήν Νουμίδια Ἀλγερίας (19 Ιανουαρίου, +139)

Αγία Βικτωρία ή Ρίτα (St Victoria / Vitoria / Rita) Παρθενομάρτυς από Braga Πορτογαλίας (17 Νοεμβρίου, +139)

Αγία Γενιβέρα ή Γενεύη (St Genibera / Genebra / Gemma) Παρθενομάρτυς από Braga Πορτογαλίας (+139)

Αγία Βασιλεία ή Βασίλισσα (St Basilia / Basilissa) Παρθενομάρτυς από Braga Πορτογαλίας (12 Ιουλίου, +139)


* * *

Ο Άγιος ιερομάρτυς Οβίδιος 3ος Επίσκοπος της Braga Πορτογαλίας (+135)

3 Ιουνίου

Ο Άγιος ιερομάρτυς Οβίδιος 3ος Επίσκοπος Braga της Πορτογαλίας ήταν ένας Ορθόδοξος Άγιος του οποίο τα αγάλματα κοσμούν την πόλη Braga της Πορτογαλίας. Γεννήθηκε στη Σικελία της Ιταλίας και το 95 μ.Χ. στάλθηκε από τον Άγιο ιερομάρτυρα Κλήμη Α´ τρίτο Επίσκοπο Ρώμης ως Επίσκοπος στην πόλη Braga της Πορτογαλίας. Εκει στην Braga της Πορτογαλίας βάπτισε της 9 Αγίες Παρθενομάρτυρες όταν εγκαταλήφθηκαν από την μητέρα τους Καλσία. Ο Άγιος Οβίδιος είναι προστάτης των κωφών και όσων πάσχουν από ακουστικές ασθένειες. Μαρτύρησε για την Χριστιανική του Πίστη το 135 μ.Χ.

* * *

Η Αγία Παρθενομάρτυς Βιγκελφόρτις ή Λιμπεράτα η εσταυρωμένη

Η Αγίες 9 Παρθενομάρτυρες της Πορτογαλίας γεννήθηκαν το έτος 119 στην Braga της Πορτογαλίας. Ἠταν κόρες του ειδωλολάτρη Λούκιου Καστέλιου Σέβερου και της Καλσίας. Ο Λούκιους Καστέλιος Σέβερος ήταν κυβερνήτης των επαρχιών Γαλικίας και Λουσιτανίας, τα οποία αποτελούν τμήμα της Ιβηρικής Χερσονήσου, σημερινή Ισπανία και Πορτογαλία. Το 119 ενώ ο Λούκιος βρισκόταν σε ταξίδια στις περιοχές του η συζυγός του Καλσία ήταν έγκυος και γέννησε με μία γέννα 9 θυγατέρες. Επειδή η Καλσία φοβήθηκε οτι όταν θα επέστρεφε ο σύζυγός της θα την υποπτευόταν για συζυγικές απιστίες λόγω των πολλών γεννήσεων αποφάσισε να απαλλαγεί από τις ανεπιθύμητες κόρες της και τις έδωσε στην πιστή υπηρέτριά της Σίλα για να τις πνίξει στον ποταμό Miño με αυστηρή μυστικότητα.

Αλλά η Σίλα μόλις είχε βαπτιστεί Χριστιανή, και στο δρόμο προς το ποτάμι συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε να διαπράξει ένα τέτοιο φρικτό έγκλημα. Έτσι πήγε τα βρέφη σέ ένα φιλικό Χριστιανικό σπίτι όπου τά βάπτισε ο Άγιος ιερομάρτυς Οβίδιος Επίσκοπος Braga της Πορτογαλίας (+135) με τα ονόματα Κουϊτερία, Λιμπεράτα, Βικτωρία, Μαρίνα, Γερμάνα, Ευφημία, Μαρκιάνα, Γκενιβέρα και Βασιλεία [Quiteria, Liberata, Victoria, Marina, Germana, Eufemia, Marciana, Genibera & Basilia]. Ύστερα τα 9 βρέφη τα παρέλαβαν Χριστιανικές οικογένειες και τα μεγάλωσαν με Χριστιανική πίστη. Και οι 9 αδελφές υπόσχέθηκαν παρθενία για την αγάπη του Χριστού.

Το 139, όταν οι 9 παρθένες ήταν 20 ετών, είχαν ήδη άρχισει στην περιοχή φρικτοί διωγμοί κατά των Χριστιανών. Στη διάρκεια των διωγμών οι 9 παρθένες είχαν αφιερώσει τη ζωή τους στο να πηγαίνουν κρυφά στις φυλακές και να ελευθέρωνουν τους Χριστιανούς που ήταν φυλακισμένοι για την Πίστη τους στο Χριστό. Έτσι συνελλήφθηκαν και τις έφεραν στον κυβερνήτη πατέρα τους Λούκιο Καστέλιο ο οποίος στην αρχή δεν κατάλαβε οτι ήταν οι κόρες του. Τις απείλησε με τιμωρία αν δεν αρνηθούν το Χριστιανισμό, αλλά οι 9 παρθένες απάντησαν οτι προτιμούσαν να πεθάνουν χίλιες φορές, αντί να εγκαταλείψουν την πίστη στο Χριστό. Ο Καστέλιος εντυπωσιάστηκε με τη δύναμη των κοριτσιών και, επίσης, διαπίστωσε ότι είχαν μια παράξενη ομοιότητα με τη σύζυγό του. Ρώτησε σχετικά με την προέλευσή τους και κάλεσε την Καλσία, η οποία τις αναγνώρισε αμέσως ως κόρες της. Στη συνέχεια ακολούθησε μια μάχη μέσα στην καρδιά του, μεταξύ της πατρικής αγάπης του και των καθηκόντων του ως διοικητή. Όταν έμαθε ότι ήταν δικές του κόρες, τους είπε να αποκηρύξουν το Χριστό με αντάλλαγμα τα υλικά πλούτη και την πολυτέλεια ως κόρες του κυβερνήτη. Έκανε κάθε δυνατή προσπάθεια να τις πείσει και τούς ζήτησε να θυσιάσουν στους ειδωλολατρικούς θεούς. Η μητέρα τους προσπαθούσε επίσης να τις πείσει με πολλά δάκρυα, αλλά δεν πέτυχε τίποτα. Έτσι ο πατέρας θυμωμένος τους έδωσε μια μέρα να αποφασίσουν να λατρέψουν τα είδωλα και να παντρευτούν ειδωλολάτρες ή να πεθάνουν με φρικτά Μαρτύρια.

Οι 9 αδελφές φυλακίστηκαν αλλά κατάφεραν να αποδράσουν ελευθερώνοντας όλους τους άδικα φυλακισμένους και έφυγαν μακρυά για να μην γίνει ο πατέρας τους παιδοκτόνος. Έτσι έφυγαν από την πόλη από διαφορετικές διαδρομές.

Ο πατέρας τους εξαπέλυσε διωγμό εναντίων τους και στη συνέχεια η κάθε μία από τις παρθένές συνελλήφθηκαν σε διαφορετικές πολεις γύρω από τη Μεσόγειο και μαρτύρησαν.

Οι 2 αδελφές Βιλγκεφόρτις (Λιμπεράτα) και Μαρίνα συνελλήφθηκαν στην πόλη Aquas Santas στην επαρχία Orense στη Γαλικία της Ισπανίας και μετά από μαρτύρια τις θανάτωσαν.

Η Αγία Παρθενομάρτυς Μαρίνα που μαρτύρησε στην Aquas Santas της Ισπανίας

Πρώτα έβαλαν την Αγία Μαρίνα μέσα σε ένα φούρνο για να την κάψουν ζωντανή αλλά της εμφανίστηκε θαυματουργικά ο Ἀγιος Απόστολος Πέτρος όπου την έβγαλε από το φούρνο και της έφερε νερό για να δροσιστεί. Αργότερα αποκεφαλίστηκε και το κεφάλι της αναπήδησε στο έδαφος θαυματουργικά 3 φορές και δημιουργήθηκαν 3 πηγές στα σημεία αυτά όπου ονομάστηκαν Aguas Santas (=Ιερά Νερά), δίπλα στις οποίες τον 6ο αιώνα μεταξύ 502-593 κτίστηκε Χριστιανικός ναός προς τιμήν της και η σημερινή πόλη Aquas Santas της Ισπανίας.

Στην τοποθεσία του Μαρτυρίου σωζονται ακόμη ο φούρνος των βασανιστηρίων και η φυλακή της Αγία Παρθενομάρτυρος όπου μετατράπηκαν σε Ιερό Ναό τον 6ο αιώνα. Επίσης διασώζεται η μικρή λίμνη-δεξαμενή όπου της έριχνε με θαυματουργικό τρόπο νερό ο Άγιος Απόστολος Πέτρος.

Ύστερα από το Μαρτύριο της Αγίας Παρθενομάρτυρος Μαρίνας ο ειδωλολάτρης πατέρας τους αποφάσισε να παντρέψει την Αγία Λιμπεράτα ή Βιλγκεφόρτις διά της βίας με τον επίσης παγανιστή βασιλιά της Σικελίας. Η Αγία Λιμπεράτα αρνήθηκε και παρακάλεσε την Παναγία να την βοηθήσει να αποφύγει τον γάμο.

Η απάντηση στις προσευχές της ήταν το πρόσωπό της να καλυφθεί από ένα μούσι, κάτι που έκανε τον επίδοξο σύζυγο να ακυρώσει τον γάμο και τον πατέρα της να την τιμωρήσει με σταύρωση.

Στό Σταυρό η Αγία Βιγκελφόρτις (Λιμπεράτα)  είπε στους παρευρισκόμενους ότι όσοι θυμούνται τα δεινά της, θα απελευθερωθούν από όλα τα βάρη και τις δυσκολίες τους.

Έτσι η Αγία Βιγκελφόρτις (Λιμπεράτα) έγινε προστάτιδα των γυναικών που θέλουν να αποφύγουν ένα κακο γαμο και των κακοποιημένων γυναικών.

Η αδελφή τους Αγία Παρθενομάρτυς Κουϊτερία ή Κυθέρεια συνελήφθηκε στην Aire-sur-l’Adour της Γαλλίας και αποκεφαλίστηκε αμέσως μαζί με άλλες Χριστιανές γυναίκες Μάρτυρες. Μόλις αποκεφαλίσθηκε η Αγία Κουϊτερία θαυματουργικά πήρε στα χέρια της την αγία Κεφαλή της και την πήγε στον Ναό της πόλεως που ήταν αφιερωμένος στην Παναγία.

Η αδελφή τους Αγία Παρθερομάρτυς Ευφημία δεν μπόρεσε να ξεφύγει από τους στρατιώτες που την κυνηγούσαν και στο Εθνικό Πάρκο Peneda-Gerês (National Park Penedo da Santa – Cliff of the Saint) στην Braga της Πορτογαλίας άνοιξε ένας βράχος και την κατάπιε επιτόπου και αμέσως ξεπήδησε μία θερμή πηγή.

Η αδελφή τους Αγία Μαρκιάνα συνελήφθηκε στο Toledo της Ισπανίας όπου και μαρτύρησε.

Η αδελφή τους Αγία Βικτωρία μαρτύρησε στην Κόρδοβα της Ισπανίας.

Η αδελφή τους Αγία Γερμάνα συνελήφθηκε και μαρτύρησε στη Νουμιδία της Β. Αφρικής μαζί με τον Άγιο Μάρτυρα Παύλο και άλλους 17 Μάρτυρες.

Επίσης σε κάποια πόλη της Μεσογείου μαρτύρησαν και οι άλλες δύο αδελφες τους Αγίες Παρθενομάρτυρες Γενιβέρα ή Γενεύη και Βασιλεία.

Πηγή:

http://portugalofmyheart.wordpress.com

PORTUGAL OF MY HEART

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ

<>




Άγιοι 26 Μάρτυρες στη Γοτθία της Κριμαίας (+4ος αιώνας)

6 Μαρτίου

Οι Άγιοι αυτοί Μάρτυρες έζησαν κατά τους χρόνους του βασιλέως των Γότθων Ιουγγουρίχου και του αυτοκράτορα Γρατιανού (375-383). Ενώ ευρίσκονταν όλοι στην Εκκλησία και έψαλλαν, συνελήφθησαν από τον βασιλέα των Γότθων και ρίχθηκαν ζωντανοί στην πυρά. Τότε συνέβη και το εξής: Κάποιος άνθρωπος Χριστιανός, που έφερνε την προσφορά του στην Εκκλησία, συνελήφθη και αυτός και ρίχθηκε στην φωτιά, αφού πρώτα ομολόγησε τον Χριστό, προσφέροντας έτσι τον ίδιο του τον εαυτό στον Χριστό, αντί άλλης προσφοράς. Τα λείψανα των Μαρτύρων περισυνέλεξε η συμβία άλλου άρχοντα του έθνους των Γότθων, που ήταν Χριστιανή, μαζί με πρεσβυτέρους και λαϊκούς. Και αφού εγκατέλειψε την εξουσία στον υιό της, περιδιαβαίνοντας από τόπο σε τόπο, ήλθε μέχρι την γη των Ρωμαίων μαζί με την θυγατέρα της. στην συνέχεια αναχώρησε για την χώρα της, αφού κληροδότησε στην θυγατέρα της τα ιερά λείψανα. Αυτή, φεύγοντας για την Κύζικο, έδωσε ένα μέρος από τα λείψανα αυτά στην πόλη και ύστερα από λίγο τελειώθηκε ο βίος της.

Οι Άγιοι αυτοί είναι: οι δύο Πρεσβύτεροι, Βαθούσης (ή Ααθούσης) και Ουίρκας (ή Ούηρικας) με τους δύο γιους του και τις τρεις θυγατέρες του και Αρπύλας ο μοναχός, οι λαϊκοί, Αβήπας, Αγνάς (ή Αγγιάς), Ρύαξ (ή Ρυΐας), Ηγάθραξ, Ησκόος (ή Ησκόης), Σύλλας, Σίγητζας (ή Σίδητζας), Σουηρίλλας, Σεΐμβλας, Θέρμας (ή Θέρθας). Φίλγας και από τις γυναίκες οι Άννα, Αλλάς, Βάρις (ή Βάρκα), Μωικώ, Μαμύκα, Ουιρκώ (ή Ουηκώ) και Ανιμάις.

Το μαρτύριό τους συνέβη μεταξύ των ετών 375 - 383.

Πηγή:


ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

<*>

Άγιος Μπέρτραμ (St Bertram), 
Βασιλιάς της Mercia Αγγλίας και Ερημίτης

10 Αυγούστου

Ο Άγιος Μπέρτραμ (St Bertram) ήταν βασιλιάς της Mercia της Αγγλίας κάπου μέσα στον 8ο αιώνα. Λέγεται ότι ταξίδεψε στην Ιρλανδία νοιώθοντας πως είχε μια θρησκευτική κλήση. Παρόλα αυτά, μόλις έφτασε στην Ιρλανδία ερωτεύτηκε  και κλέφτηκε με μια όμορφη πριγκίπισσα την οποία έφερε στην Mercia μαζί του. Εκείνη έμεινε μαζί του έγκυος εκείνη την περίοδο. Έζησαν μια νομαδική ζωή με το μωρό να έχει γεννηθεί στην προστασία του δάσους δίπλα στο σημερινό Στάφορντ (Stafford). Δυστυχώς, όταν ο Άγιος Μπέρτραμ (St Bertram) έλειπε μια ημέρα για να κυνηγήσει προκειμένου να βρει φαγητό, λύκοι επιτέθηκαν στην κατασκήνωση τους και σκότωσαν την αγαπημένη του σύζυγο και το νεογέννητο παιδί τους.

Ξεπερνώντας την θλίψη του, στράφηκε και πάλι στο Θεό. Απαρνούμενος την βασιλική κληρονομιά του αναζήτησε μια ζωή προσευχής. Είναι καταγεγραμμένο πως πολλοί παγανιστές από την περιοχή έγιναν Χριστιανοί με το παράδειγμα που έδωσε μέσα από τη νέα του ζωή.

Χωρίς να αποκαλύψει την βασιλική του διαδοχή, μεταμφιεσμένος, ο Άγιος Μπέρτραμ (St Bertram) προσέγγισε την βασιλική αυλή της Mercia, ζητώντας γη, και του δόθηκε κοντά στο σημερινό Στάφορντ όπου μπόρεσε να χτίσει ένα ερημητήριο.

Το ίδιο διάστημα, ένας νέος βασιλιάς ανέβηκε στο θρόνο της Mercia αλλά, καθώς δεν ήταν θρησκευόμενος άνθρωπος, ζήτησε να του δοθεί πίσω η γη στην οποία βρισκόταν το ερημητήριο. Αποφασίστηκε να λήξει το θέμα με μονομαχία. Ο Άγιος Μπέρτραμ (St Bertram)  δεν ήθελε να εμπλακεί σε μία μάχη καθώς ήταν θρησκευόμενος και ειρηνικός άνθρωπος. Προσευχήθηκε να έρθει κάποιος να πολεμήσει για το ερημητήριο. Προς έκπληξη του ένας νάνος ήρθε και προσφέρθηκε στον Άγιο να πολεμήσει για το ερημητήριο, θυμούμενος την ιστορία του Δαβίδ και του Γολιάθ  πρόθυμα αποδέχτηκε την προσφορά του νάνου. Και όντος κατάφερε να κρατήσει τη γη για το ερημητήριο του.

Λέγεται και μια άλλη ιστορία για τον Άγιο Μπέρτραμ (St Bertram)  Όταν αφιέρωσε τη ζωή του στο Χριστό, κυνηγήθηκε από τον Διάβολο ο οποίος προσπάθησε να δελεάσει τον Άγιο προκειμένου να μετατρέψει μερικές πέτρες σε ψωμί.  Αντί αυτού, ο Άγιος προσευχήθηκε ώστε κάποια κομμάτια ψωμιού να γίνουν πέτρες.

Έγινε γνωστός στην περιοχή σαν ένας σοφός και Άγιος άνθρωπος και πολλοί τον  αναζητούσαν για να λάβουν πνευματικές συμβουλές. Όπως γίνεται με τους περισσότερους Αγίους, ήταν συχνά περιτριγυρισμένος από ανθρώπους και θέλοντας να ξεκουράσει την ψυχή του, αναζήτησε την ερημική ζωή σε ένα σπήλαιο δίπλα στο σημερινό χωριό του Ilam στο Staffordshire όπου έζησε μέχρι το θάνατο του.

Ο τάφος του βρίσκεται στην εκκλησία του Ilam.

Πηγή:


ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

<*>

Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός (+780)

4 Δεκεμβρίου

Πρόλογος

Η ζωή του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού υπήρξε ζωή συνεχών αγώνων. Αγωνίστηκε εναντίον της νέας αιρέσεως των εικονομάχων γιατί έζησε κατά τον 8ον αιώνα που η εικονομαχία συγκλόνιζε τα θεμέλια της Εκκλησίας. Εναντίον της υπερηφάνειας και της υψηλοφροσύνης, γιατί ήταν κάτοχος όλης της επιστημονικής γνώσεως της εποχής του, όπως φαίνεται και από έργα του που μας άφησε.

Εναντίον της αγάπης του πλούτου και της ανθρώπινης δόξας, γιατί και θέση επίζηλη κατείχε, αλλά και πλούτη είχε άφθονα.
Παρ' όλα αυτά, επειδή αγάπησε τη μοναχική πολιτεία, εγκατέλειψε τα πάντα στον κόσμο αυτό και έγινε υποτακτικός σ' εάν αυστηρό γέροντα. Και στη ζωή της υποταγής όμως έδειξε ότι είχε πάρει απόφαση να πεθάνει για την αγάπη του Χριστού ο παλαιός άνθρωπος μέσα και να γεννηθεί ο νέος, ο κατά Χριστόν πλασθείς.

Νους οξύς και πολυμαθής μας άφησε σπουδαία έργα δογματικά, αλλά και σπουδαιότατα τροπάρια και ύμνους της Εκκλησίας και δικαίως θεωρείται σαν ένας από τους κορυφαίους υμνογράφους.
Η υπακοή και η ταπείνωση του, καθώς και η όλη του ζωή έμεινε παραδειγματική και σήμερα προβάλλει η μορφή του σαν υπόδειγμα για μίμηση όλων, όσων θέλουν να κερδίσουν τα μόνιμα και αναφέρεται αγαθά του ουρανού.

Οι γονείς του Ιωάννη

Ο άγιος Ιωάννης, ο λεγόμενος Δαμασκηνός, έζησε κατά την εποχή της βασιλείας του Λέοντος Γ' του Ισαύρου (717-741) και μέχρι της βασιλείας του διαδόχου αυτού Κωνσταντίνου του Κoπρωνύμου.

Ονομάσθηκε ο άγιος «Δαμασκηνός» από το όνομα της ιδιαιτέρας του πατρίδας Δαμασκού. Η πόλη αυτή βρίσκεται στη Συρία. Την εποχή, που γεννήθηκε, ήταν η πόλη υποδουλωμένη στους Αγαρηνούς και οι κάτοικοι είχαν αλλάξει την πίστη τους. Μόνο οι γονείς του Ιωάννη ήσαν πιστοί και ευσεβείς, σαν τα ευωδιαστά ρόδα ανάμεσα στα αγκάθια. Ο Θεός για τη
αρετή τους, τους αντάμειψε και τους έκανε θαυμαστούς. Αυτοί οι αιχμάλωτοι έγιναν κριτές των κυριών τους. Καθώς συνέβη στους Τρεις Παίδες, που ήσαν Αιχμάλωτοι των Ασσυρίων και στον Ιωσήφ, που ήταν αιχμάλωτος των Αιγυπτίων. Και τώρα ο πατέρας του Ιωάννη έγινε πρωτοσύμβουλος του Αμηρά.

Αυτόν διάλεξε για να τον έχει σύμβουλο και διοικητή των δημοσίων, αν και ήταν αλλόπιστος, εξ' αιτίας του πλούτου του και της καταγωγής του.

Σαν διοικητής κυβερνούσε τη χώρα με δικαιοσύνη και σοφία. Ήταν πολύ φιλάνθρωπος και έδινε από τον πλούτο του για να εξαγοράζει και να ελευθερώνει τους αιχμαλώτους από τους Αγαρηνούς, γιατί κινδύνευαν να χάσουν την πίστη τους και τη ζωή τους. Έπειτα έδινε γη για να την καλλιεργούν σ' όσους ήθελαν να μείνουν στην Ιουδαία ή στη Παλαιστίνη, γιατί εκεί είχε πολλά χωράφια. Όσοι πάλι δεν ήθελαν να μείνουν εκεί, τους έδινε χρήματα για να πάνε, όπου ήθελαν.

Δεν ξόδευε ποτέ χρήματα σε συμπόσια ή για πολύτιμα φορέματα, όπως συνηθίζουν οι πλούσιοι, αλλά μόνο για θεάρεστα έργα.

Ο Θεός σαν αμοιβή για τα φιλάνθρωπα έργα του, του χάρισε τον Ιωάννη, τον παγκόσμιο φωστήρα της Εκκλησίας, που τη στόλισε με εξαιρετικά τροπάρια.

Εύρεση δασκάλου

Χάρηκε, γιατί του χάρισε ο Κύριος κληρονόμο και μόλις μεγάλωσε το παιδί, αναζητούσε να του βρει δάσκαλο σοφό και επιθυμούσε να το αναδείξει μεγάλο φιλόσοφο. Επειδή ο πόθος του ήταν θεάρεστος, ο Θεός εξεπλήρωσε την επιθυμία του.

Οι βάρβαροι της πόλης εκείνης αιχμαλώτισαν πολλούς χριστιανούς από διαφόρους τόπους και τους έφεραν εκεί. Απ' αυτούς άλλους πώλησαν κι άλλους, όσους δεν θέλησε κανείς να τους αγοράσει, αποφάσισαν να τους φονεύσουν. Ανάμεσα σ' αυτούς έτυχε να είναι και κάποιος μοναχός από την Ιταλία, Κοσμάς στο όνομα, σεμνός κι ενάρετος.

Ενώ οι βάρβαροι οδηγούσαν τους αιχμαλώτους εκεί, που θα τους θανάτωναν, συνάντησαν τον πατέρα του Ιωάννη. Εκείνος βλέποντας τον Κοσμά με λυπημένη όψη και με δάκρυα στα μάτια τον πλησίασε και του είπε:

—Γιατί κλαις, άνθρωπε του Θεού; Λυπάσαι που θα στερηθείς τον κόσμο, που, όπως βλέπω από τον μοναχικό σου σχήμα, τον απαρνήθηκες και νέκρωσες το σώμα σου;

Σ' αυτά τα λόγια απάντησε ο μοναχός:

—Ο Θεός γνωρίζει, ότι δεν λυπάμαι για τη στέρηση της παρούσας ζωής, γιατί εγώ τον κόσμο τον αρνήθηκα όπως είπες. Αλλά λυπάμαι, γιατί έμαθα όλες τις επιστήμες. Φιλοσοφία, Ρητορική, Διαλεκτική, Αριθμητική, Γεωμετρία και κάθε άλλη σοφία. Εκπαιδεύτηκα και στη Μουσική και έμαθα και Αστρονομία. Μπορώ να πω, ότι δεν άφησα τίποτε, που να μη μάθω, για να εννοήσω από την αρμονία και την ομορφιά των δημιουργημάτων τον Δημιουργό της Κτίσεως.

Έπειτα σπούδασα και την δική μας Θεολογία. Επειδή όμως δε βρήκα ακόμη μαθητή για να τον αφήσω διάδοχο της σοφίας μου λυπάμαι και θλίβομαι. Γιατί όπως θέλουν οι πλούσιοι ν' αποκτήσουν παιδιά για να τους κληρονομήσουν, έτσι επιθυμούν και οι φιλόσοφοι ν' αφήσουν διαδόχους στη σοφία τους, για να έχουν μνήμη αθάνατη. Έτσι φεύγει ο σοφός για την αιώνια ζωή σαν τον δούλο, που διπλασίασε το τάλαντο. Διαφορετικά θα κριθεί σαν ανωφελής. Γι' αυτό στεναχωρούμαι, επειδή φοβάμαι, μήπως ο Δεσπότης με συναριθμήσει με τον πονηρό δούλο που έκρυψε το τάλαντο.

Μόλις άκουσε αυτά ο άρχοντας, που είχε πόθο να βρει τέτοιο σοφό άνθρωπο, λέγει στον Κοσμά:
—Μη λυπάσαι γι' αυτή την αιτία, δάσκαλε, και ίσως ο Κύριος εκπληρώσει τα αιτήματα της καρδιάς σου.

Πήγε στον άρχοντα των Σαρακηνών και του εζήτησε να του χαρίσει αυτόν τον αιχμάλωτο. Έτσι και έγινε. Πήρε, λοιπόν, τον Κοσμά, τον οδήγησε στο σπίτι του, τον περιποιήθηκε και του είπε:

—Γνώριζε, σοφότατε και λογικότατε, ότι όχι μόνο από την αιχμαλωσία σε λύτρωσα, αλλά σε κάνω και δεσπότη του σπιτιού μου, μέτοχο στις χαρές και στις λύπες μου. Άλλη χάρη δεν ζητώ από την αγιοσύνη σου, παρά μόνο να καταβάλλεις κάθε προσπάθεια να διδάξεις αυτά τα δύο παιδιά, όλη την σοφία και την μάθηση που γνωρίζεις. Είναι δε τα παιδιά ο Ιωάννης γνήσιο παιδί μου και ο Κοσμάς από τα Ιεροσόλυμα, που τον πήρα από μικρό κοντά μου, γιατί ήταν ορφανός και τον αγαπώ όχι λιγότερο από τον Ιωάννη.

Ο Κοσμάς μόλις άκουσε αυτά, χάρηκε και όπως το διψασμένο ελάφι που τρέχει στο νερό, έτσι και αυτός με μεγάλη επιθυμία δίδασκε τους μαθητές του τη φιλοσοφία του.

Οι δύο νέοι λόγω της οξύτητας του πνεύματος μέσα σε λίγα χρόνια σπούδασαν και έμαθαν τις επιστήμες. Το πόσο καλά μορφώθηκαν, φαίνεται στα ποιήματά και στα συγγράμματα τους. Ο Ιωάννης έγραψε πολλούς λόγους περί Ορθοδοξίας κατά των αιρετικών. Έγραψε και ψυχωφελείς ομιλίες, που θαυμάζει κανείς τη σοφία του.

Παρ' όλη τη σοφία του καθόλου δεν υπερηφανευόταν, αλλά όπως τα καρπερά δέντρα, όσο είναι φορτωμένα από καρπούς τόσο και περισσότερο γέρνουν προς τη γη, έτσι κι ο πάνσοφος Ιωάννης.

Αναχώρηση του δασκάλου

Όταν ο δάσκαλος είδε, ότι οι μαθητές του έφτασαν σε ικανό σημείο σοφίας πήγε στον πατέρα τους και του είπε:

- Κύριε, όπως ήθελες, έγιναν τα παιδιά σου θαυμάσια στη σοφία. Και δεν αρκέσθηκαν να γίνουν μόνον, όπως ο δάσκαλος τους, αλλά κατά πολύ ανώτεροι στο ύψος της φιλοσοφίας. Λοιπόν, επειδή δε με χρειάζονται πια, ζητώ από την ευγένεια σου μια χάρη.

Σαν πληρωμή του κόπου μου να μ' αφήσεις να πάω σε κανένα ασκητήριο για να μελετήσω την άνω σοφία, προς την οποία η φιλοσοφία με καθοδήγησε.

Ο άρχοντας, όταν άκουσε αυτά λυπήθηκε, γιατί δεν ήθελε ν' αποχωρισθεί τέτοιο χρήσιμο άνθρωπο. Αλλά, για να μη φανεί προς τον ευεργέτη του αχάριστος του έδωσε την άδεια και χρήματα για το ταξίδι του.

Έφυγε, λοιπόν, ο Κοσμάς, και πήγε στην Λαύρα του Αγίου Σάββα. Εκεί πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του μέχρι που έφυγε για την αιώνια μακαριότητα. Το ίδιο και ο πατέρας του Ιωάννη μετά από λίγο καιρό έφυγε για τον ουρανό.

Ο αρχηγός των Σαρακηνών βλέποντας τη σοφία του Ιωάννη του έδωσε το αξίωμα του πατέρα του. Ο Ιωάννης έγινε πρωτοσύμβουλος, παρά τη θέληση του. Επιθυμία του ήταν να αναχωρήσει από τον κόσμο.

Εκείνη την εποχή ήταν αυτοκράτορας του Βυζαντίου ο Λέων Γ' ο Ίσαυρος (717-741), που σαν λιοντάρι κατασπάραζε την Εκκλησία του Χριστού διώκοντας τους πιστούς, που προσκυνούσαν τις εικόνες.

Ο Ιωάννης, θερμός ζηλωτής της πίστεως έγραφε επιστολές και τις έστελνε στην Βασιλεύουσα. Καταπολεμούσε τις απόψεις του Λέοντος αποδεικνύοντας με φιλοσοφικούς συλλογισμούς και με ιστορικά παραδείγματα από τη ζωή των Αγίων, την αναγκαία προσκύνηση των αγίων εικόνων.
Τέτοιες επιστολές, έστελνε και σε πολλούς ανθρώπους για να τις διαβάζουν μεταξύ τους και να στερεώνονται στην ευσέβεια και να μαθαίνουν πως θ' απαντούν στους εικονομάχους.

Η συκοφαντία

Μόλις έμαθε αυτά ο ασεβής βασιλιάς συζήτησε το θέμα με άλλους άρχοντες εικονομάχους και αποφάσισαν να διαβάλλουν τον Ιωάννη στον άρχοντα των Σαρακηνών, για να τον θανατώσει. Βρήκαν, λοιπόν, μια επιστολή του Ιωάννη, που την έδειξε ο Λέων σε μερικούς δασκάλους και τους ρώτησε, αν μπορούν να μιμηθούν το γραφικό χαρακτήρα εκείνου.

Βρέθηκε ένας έμπειρος καλλιγράφος, που υποσχέθηκε, ότι θα μιμηθεί ακριβώς το χαρακτήρα. Αυτόν διάταξε ο Λέων να αντιγράψει μια επιστολή γραμμένη από τον ίδιο, σαν από τον Ιωάννη και απευθυνόμενη στον ίδιο. Η επιστολή έλεγε: «Βασιλιά πολυχρονεμένε, στέλνω την αρμόζουσα ευγνωμοσύνη και τον πρέποντα σεβασμό στη βασιλεία σου. Μάθε ότι αυτή την εποχή η πόλη της Δαμασκού είναι παραμελημένη από τους Αγαρηνούς, γιατί ο στρατός τους είναι εξασθενημένος. Στείλε στόλο και στρατό πολύ, όσο μπορείς, να την καταλάβεις χωρίς πόλεμο. Θα σε βοηθήσω σ' αυτό κι εγώ, γιατί όλη η πόλη είναι σχεδόν στην εξουσία μου».

Έπειτα έγραψε ο Λέων ο ίδιος επιστολή προς τον Σαρακηνό άρχοντα και του έγραφε:

«Δεν γνωρίζω τίποτε καλύτερο από το να φυλάσσει ο καθένας τις συνθήκες ειρήνης. Δε θέλω να χαλάσω τη φιλία, που έχω με την ευγένειά σου, αν και κάποιος έμπιστος φίλος σου με παρακινεί και με προκαλεί σε τούτο. Πολλές φορές μάλιστα μου έστειλε επιστολή να έλθω να κυριεύσω τη χώρα σου. Για να βεβαιωθείς δε ότι σου λέω την αλήθεια σου στέλνω μία από τις επιστολές. Έτσι θα γνωρίσεις τη δική μου αληθινή φιλία και εκείνον το δόλιο, που μου τις έγραψε.

Έστειλε λοιπόν ο βασιλιάς τις επιστολές με ένα του δούλο. Ο βάρβαρος ηγεμόνας θύμωσε και κάλεσε τον Άγιο.

Κόψιμο του δεξιού χεριού του Ιωάννη

Ο Ιωάννης εννόησε το δόλο του Λέοντος και εξήγησε στον άρχοντα ότι ποτέ δεν έβαλε στο νου του τέτοια προδοτική πράξη. Εζήτησε δε προθεσμία ν' αποδείξει το άδικο. Ο βάρβαρος όμως δεν πίστεψε και πρόσταξε να του κόψουν το δεξί χέρι. Κόπηκε το χέρι, που έλεγχε καθένα που μισούσε τον Κύριο και κρεμάστηκε στην αγορά, για να το βλέπουν όλοι.

Το βράδυ έστειλε μεσίτες ο Ιωάννης στο βάρβαρο παρακαλώντας να του χαρίσει το κομμένο χέρι για να το θάψει. Ο Σαρακηνός συμφώνησε και του έδωσε το χέρι. Ο Άγιος το πήρε το πήγε στο ναό, που είχε στο σπίτι του. Έπεσε κάτω μπροστά στη αγία εικόνα της Θεομήτορος και προσευχόμενος με δάκρυα έλεγε:

«Δέσποινα Πάναγνε Μήτερ, η τον Θεόν μου τεκούσα,
δια της θείας εικόνας η δεξιά μου εκόπη.
Ουκ αγνοείς την αιτίαν, δι' ην εμάνη ο Λέων
Προφθασον, τοίνυν, ως τάχος και ιασαί μου την χείρα.
Η δεξιά του Υψίστου, η από Σου σαρκωθείσα,
Πολλάς ποιεί τας δυνάμεις δια της Σης μεσιτείας.
Την δεξιάν μου ταύτην και νυν ιασάτω λιταίς σου.
Ως αν, Σους ύμνους, ους δοίης και του εκ Σου σαρκωθέντος.
Εν ρυθμικαίς αρμονίαις συγγράψηται, Θεοτόκε,
Και συνεργός χρηματίση της Ορθοδόξου λατρείας,
Δύνασαι γαρ όσα αν θέλης, ως του Θεού Μητηρ ούσα»

Λέγοντας αυτά ο Ιωάννης αποκοιμήθηκε και βλέπει την αγία εικόνα της Αειπαρθένου και του λέγει:

«Γιατρεύτηκε το χέρι σου και μη λυπάσαι πλέον γι' αυτό. Κάνε τώρα αυτό γραφίδα γραμματέως όπως μου υποσχέθηκες».

Θεραπεία του κομμένου χεριού

Τότε ξύπνησε ο Άγιος και βλέποντας το χέρι του θεραπευμένο, δοξολογούσε και ευχαριστούσε τον Κύριο και την Άχραντη Μητέρα του. Έψαλλε όλη την νύκτα λέγοντας
«Η δεξιά σου χειρ, Κύριε, εν ισχύι δεδόξασται η δεξιά σου την θραυσθείσαν μου δεξιάν εθεράπευσε. Δια της δεξιάς μου ταύτης θέλεις θρυμματίσει και συντρίψει τους υπεναντίους εικονοθραύστας».

Την άλλη μέρα είδαν το θαύμα μερικοί γείτονες του Αγίου και πήγαν στον Σαρακηνό λέγοντας:Άρχοντα, αυτοί που πρόσταξες να κόψουν το χέρι του Ιωάννη, δεν υπάκουσαν. Αλλά κάποιος δούλος ή φίλος του δέχτηκε να του κόψουν το δικό του χέρι, αφού πήρε πολλά χρήματα. Έτσι οι δήμιοι αφού πήραν και οι ίδιοι χρήματα δεν εξετέλεσαν την προσταγή.

Ο άρχοντας διέταξε τότε να 'ρθει ο Ιωάννης για να δει τα χέρια του. Πήγε, λοιπόν, ο Άγιος και έδειξε το χέρι του που είχαν κόψει. Γύρω δε από το χέρι, στο σημείο που είχε συγκολληθεί, υπήρχε κατά θεία οικονομία μια γραμμή.
Λέγει τότε ο βάρβαρος στον Ιωάννη:

—Ποιος γιατρός σε θεράπευσε; Και τι βότανα έβαλε;

—Ο παντοδύναμος Κύριος μου και μόνον Αυτός, που τα πάντα μπορεί να κάνει.

—Ανεύθυνος είσαι, όπως φαίνεται και άδικα σε κατάκρινα, γιατί δεν εξέτασα καλά την υπόθεση. Σε παρακαλώ συγχώρεσέ με και έχε την τιμή του πρωτοσύμβουλού μου. Σου υπόσχομαι δε να μην κάνω τίποτε χωρίς τη συμβουλή σου.

Τότε ο Άγιος έπεσε στα πόδια του και τον παρακαλούσε να τον αφήσει να πάει σ' άλλη υπηρεσία που περισσότερο επιθυμούσε. Ο άρχοντας είχε στην αρχή αντιρρήσεις, αλλά τελικά του έδωσε την άδεια.

Αναχώρηση από τον κόσμο

Ελευθέρωσε, λοιπόν, τους δούλους του, μοίρασε τα πλούτη του στους φτωχούς και στην εκκλησία και πήγε στη Μονή του αγίου Σάββα. Παρακάλεσε τον ηγούμενο, λέγοντας με πολλή ταπείνωση:

—Εγώ, Δέσποτα είμαι το χαμένο πρόβατο και έρχομαι στο Χριστό από την ερημιά του κόσμου. Να δεχθείς, λοιπόν εμένα, τον ανάξιο, και να με πάρεις στα πρόβατα της ποίμνης σου.

Ο Ηγούμενος χάρηκε και αφού φώναξε κάποιον επίσημο γέροντα του έδωσε υποτακτικό τον Άγιο, για να τον διδάσκει και να τον καθοδηγεί στη μοναχική πολιτεία.

Ο γέροντας τον πήρε στο κελλί του, τον νουθέτησε και του είπε:

—Πρόσεχε να μην κάνεις τίποτε χωρίς το θέλημά μου.

Αυτό είναι το θεμέλιο της μοναχικής πολιτείας, να κόψεις το θέλημά σου και να προσφέρεις τις προσευχές και τα δάκρυα στο Θεό. Αυτό είναι η καθαρή θυσία. Αυτό, λοιπόν, ας είναι η πρώτη σου εργασία στα σωματικά, δηλαδή το ψυχοσωτήριο πένθος. Ως προς τη ψυχή, πρόσεχε να μην αφήσεις το νου σου να σκέφτεται ανωφελή πράγματα και κοσμικά. Να μη υπερηφανεύεσαι για τη σοφία σου, γιατί δε σε ωφελεί καθόλου, αν δεν αποκτήσεις ταπείνωση.

Τέτοια κι άλλα πολλά του είπε ο γέροντας και μεταξύ άλλων τον διέταξε να μη στείλει επιστολή σε κανένα, ούτε να ψάλλει τροπάριο, ούτε να πει λόγους φιλοσοφίας. Να σιωπά και να μιλά, όταν είναι ανάγκη. Όπως ορίζουν οι νόμοι της μοναχική ζωής.

Σαν γη αγαθή δέχτηκε ο Άγιος τις συμβουλές και αγόγγυστα υποτασσόταν στις προσταγές του γέροντα, χωρίς ν' αμφιβάλλει ή να κατακρίνει τα προστάγματα του.

Υποταγή και ταπείνωση

Μετά από καιρό θέλοντας ο γέροντας να δοκιμάσει τον Ιωάννη, αν είχε υποταγή και ταπείνωση, έκανε το εξής. Του έδωσε ζεμπίλια πλεγμένα με φοινικόφυλλα και του είπε:

—Πάρε αυτά τα εργόχειρα και πήγαινε στη Δαμασκό. Εκεί να τα πωλήσεις.
Του όρισε δε μια τιμή διπλάσια από την αξία τους. Του είπε να μην τα δώσει λιγότερο, γιατί το μοναστήρι είχε ανάγκη από χρήματα.
Ο μέχρι θανάτου υπάκουος δεν εναντιώθηκε καθόλου στο γέροντά του, αλλά πήρε στον ώμο το φορτίο και πήγε στη Δαμασκό. Εκεί στην αγορά ρακένδυτος και άλουστος ο πρώην ευγενής και ένδοξος, πωλούσε τα ζεμπίλια. Οι αγοραστές μόλις άκουγαν τιμή διπλάσια θύμωναν, έβριζαν τον Άγιο και έφευγαν.
Πέρασε απ' εκεί ένας από τους δούλους του και τον γνώρισε. Λυπήθηκε τον κύριο του και αφού προσποιήθηκε ότι δεν τον γνώριζε αγόρασε όλα τα ζεμπίλια. Ο Άγιος πήρε τα χρήματα και γύρισε χαρούμενος στο μοναστήρι, γιατί νίκησε την υπερηφάνεια του.
Μετά από καιρό πέθανε κάποιος γείτονας του Ιωάννη. Ο αδελφός το νεκρού παρακάλεσε τον Άγιο να συνθέσει κανένα τροπάριο για να τον παρηγορεί στη λύπη του. Ο Άγιος όμως δεν θέλησε να παραβεί την εντολή του γέροντα του. Τελικά, επειδή πιέστηκε, εσύνθεσε ένα ωραιότατο τροπάριο που ψάλλεται και σήμερα το «Πάντα ματαιότης τα ανθρώπινα».

Τιμωρία και ανυπακοή

Μια μέρα ήταν μόνος του ο Ιωάννης στο κελλί του κι έψαλλε το τροπάριο. Έτυχε τότε να περάσει ο γέροντας του, που όταν άκουσε την ψαλμωδία, θύμωσε και του είπε:

—Αντί να κλαις, γελάς και χαίρεσαι;
Ο Άγιος του εξήγησε, αλλά ο γέροντας τον έδιωξε σαν ανυπάκουο. Ο Ιωάννης θυμήθηκε την παράβαση των πρωτοπλάστων και έκλαψε πικρά. Έβαλε δε μεσίτες όλους τους γέροντες και τον Ηγούμενο να παρακαλέσουν το γέροντα του να του δώσει συγχώρηση. Εκείνος όμως ήταν αυστηρός και δεν άλλαξε.
Τότε οι γέροντες τον παρακαλούσαν να του δώσει άλλον κανόνα και να μην τον διώξει τελείως. Είπε λοιπόν, εκείνος:
—Αν δεχθεί να καθαρίσει τις ακαθαρσίες της Λαύρας με τα χέρια του, θα τον συγχωρήσω, διαφορετικά δεν τον δέχομαι.
Μόλις το άκουσε ο Άγιος χάρηκε και είπε:

—Αυτό είναι εύκολο να το κάμω. Ευλογείτε, άγιοι πατέρες.

Πήρε αμέσως τα εργαλεία και άρχισε με τα χέρια να καθαρίζει την κόπρο.

Μόλις τον είδε ο γέροντας του κατάλαβε το μέγεθος της ταπείνωσης του και της υπακοής. Έτρεξε, τον αγκάλιασε και του είπε.

—Είμαι καλότυχος, γιατί αξιώθηκα να έχω τέτοιο μαθητή.

Ο Άγιος όταν άκουσε τους επαίνους, έκλαιγε ταπεινώνοντας, τον εαυτό του. Ο γέροντας του, του έδωσε συγχώρεση και το συμβούλευσε να διατηρεί τη ψυχοσωτήρια σιωπή.

Άδεια να μελωδεί

Μετά από λίγες μέρες είδε στον ύπνο του ο γέροντας την Παναγία που του είπε:

—«Γιατί έφραξες τέτοια θαυμάσια βρύση; Άφησε την πηγή να ποτίσει όλη την οικουμένη, να σκεπάσει τις θάλασσες των αιρέσεων. Αυτός θα ξεπεράσει τον Δαβίδ. Θα μελωδήσει την ουράνια μελουργία. Θα στηλιτεύσει τις αιρέσεις και θα ορθοτομήσει τα δόγματα της πίστεως».

Το πρωί μόλις ξύπνησε ο γέροντας, πήγε στον Άγιο και του είπε:

—Παιδί της υπακοής του Χριστού, άνοιξε το στόμα σου και πες τους λόγους, που το άγιο Πνεύμα έγραψε στην καρδιά σου. Ανέβα στο όρος της Εκκλησιάς και δίδαξε τον κόσμο. Συγχώρεσε και μένα για ό,τι έφταιξα, διότι σε εμπόδισα από άγνοια.

Άρχισε από τότε ο Ιωάννης να συνθέτει εκείνες τις μελωδίες, με τις οποίες λαμπρύνονται οι ακολουθίες της εκκλησίας μας. Εσύνθεσε όχι μόνο κανόνες και τροπάρια, ιδιόμελα και προσόμοια αλλά και πανηγυρικούς λόγους στις Δεσποτικές εορτές και εγκώμια στην Υπεραγία Θεοτόκο και σ' άλλους Αγίους.

Σπουδαίο είναι και το έργο του, που επιγράφεται «Πηγή Γνώσεως». Περιγράφει σ' αυτό τα μυστήρια και τα δόγματα της Πίστεως μας, με ορθές αποδείξεις γραφικές αλλά και επιστημονικές.

Έγραψε και πολλούς λόγους για την προσκύνηση των θείων εικόνων. Ποιήματα πολλά εσύνθεσε με τον Άγιο Κοσμά, πνευματικό αδελφό του, που τον είχε συμμέτοχο στους κόπους και στους αγώνες της πνευματικής ζωής. Ο Άγιος Κοσμάς άφησε πολλούς κανόνες και τροπάρια. Για την αρετή του χειροτονήθηκε χωρίς να το θέλει από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων, Επίσκοπος της πόλεως Μαϊουμά.

Ο Πατριάρχης χειροτόνησε και τον Ιωάννη πρεσβύτερο, που εξακολούθησε και μετά τη χειροτονία του να μένει στη μονή.

Ο Άγιος τελείωσε τη ζωή του, σας πολύαθλος αγωνιστής σε ηλικία εκατόν τεσσάρων χρονών.

Η Εκκλησία μας γιορτάζει τη μνήμη του στις 4 Δεκεμβρίου.

Πηγή:


ΑΓΙΟΛΟΓΙΑ

<>

Αγία Μπέρθα (St Bertha) ιδρύτρια και ηγουμένη Μονής στην Artois Γαλλίας, 
από Αγγλία (+725)

4 Ιουλίου

Η Αγία Μπέρθα (St Bertha) ήταν κόρη του κόμη Rigobert, Δημάρχου του Παλατιού κάτω από τον βασιλιά Clovis Β'. Η μητέρα της Ουρσάνα ήταν η κόρη του βασιλιά του Kent στην Αγγλία.

Στην ηλικία των είκοσι η Αγία Μπέρθα (St Bertha) παντρεύτηκε τον Ζιγεφρείδο, έναν ευγενή που σχετιζόταν με τον βασιλιά. Όταν ο σύζυγός της πέθανε το 672, μετά από σχεδόν είκοσι χρόνια γάμου και έχοντας φέρει στον κόσμο πέντε κόρες, η Αγία Μπέρθα (St Bertha) αποφάσισε να ακολουθήσει το μοναχικό βίο. 

Κατά το έτος 682 ή 685 η Αγία Μπέρθα (St Bertha) ίδρυσε ένα μοναστήρι στην Artois της Γαλλίας. Αποσύρθηκε εκεί με τις δύο μεγαλύτερες κόρες της, την Deotila και την Gertrude. Αργότερα, η κόρη της, η Deotila, την διαδέχθηκε στην ηγουμενία, όταν η Αγία Μπέρθα (St Bertha) αποσύρθηκε για να ζήσει ως ερημήτρια σε πλήρη απομόνωση, αφιερωμένη αποκλειστικά στην προσευχή. Η Αγία Μπέρθα (St Bertha) κοιμήθηκε οσιακά σε προχωρημένη ηλικία στις 4 Ιουλίου, 725. Η μνήμη της τιμάται στις 4 Ιουλίου.

Δύο κτίρια που είχε ανεγείρει η Αγία Μπέρθα (St Bertha) γκρεμίστηκαν, αλλά ένας Άγγελος Κυρίου σε ένα όραμα την οδήγησε σε ένα άλλο σημείο και εκεί, μετά από πολλές δυσκολίες, χτίστηκε ένα γυναικείο μοναστήρι, στο οποίο έζησε μαζί με τις δύο μεγαλύτερες κόρες της, Δεοτίλα και Γερτρούδη και έγινε η πρώτη του ηγουμένη.

Μία παράδοση αναφέρει πως η κόρη της Gertrude διωκόταν από έναν ευγενή ονόματι Roger, ο οποίος επιθυμούσε να τη παντρευτεί με βία, αλλά σώθηκε από τις βίαιες προθέσεις του με το θάρρος και τις προσευχές της Αγίας Μπέρθα (St Bertha) και την ακλόνητη εμπιστοσύνη τους στο Θεό.

Πηγή:


ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

<*>



H τελευταία ημέρα του Μοναχού Γερόντιου Προδρομίτου (+1984) της Σκήτης Τιμίου Προδρόμου Αγίου Όρους

Αναφέρει ὁ Γέροντας Πετρώνιος Τανάσε:

Ὁ μεγαλόσχημος μοναχός π. Γερόντιος (+5 Ιουνίου 1984) ἀνῆκε στούς τελευταίους γέροντες ἀδελφούς τῆς Σκήτης μας τοῦ Τιμίου Προδρόμου Ἁγίου Ὄρους. Κοντός στό ἀνάστημα, λίγο κυρτωμένος, περίπου 84 ἐτῶν ἦταν σβέλτος καί ἕτοιμος γιά τήν ὁποιαδήποτε ὑπακοή. Μοῦ ἔμεινε στήν μνήμη μου σάν μία εἰκόνα τελείου ὑποτακτικοῦ, ταπεινοῦ καί ζηλωτοῦ σ᾿ ὅλες τίς μοναστηριακές ἀσχολίες.

Εἶχε 50 χρόνια μοναχός στήν Σκήτη μας, ἀπ᾿  ὅπου τά τελευταῖα 20 χρόνια δέν βγῆκε νά πάη πουθενά. Εἶχε περάσει ἀπ᾿ ὅλα τά διακονήματα: Στά μουλάρια, στό μαγειρεῖο, στόν φοῦρνο, στόν κῆπο. Ὅταν τοῦ ἔμενε ὀλίγος ἐλεύθερος  χρόνος, ἔτρεχε στό κελλί του καί ἐδιάβαζε τό Ψαλτήριο, τό ὁποῖον εἶχε πάντοτε ἀνοικτό στό ἀναλόγιο τοῦ κελλιοῦ του. Ἡ ἁπλότης καί ἡ πτωχεία του δέν περιγράφονται. Ὅταν δεχόταν ἀπό κἄπου χρήματα, ὅλα τά ἔδινε στό ταμεῖο τῆς Σκήτης μας: «Πᾶρτε αὐτά τά χρήματα, ἔλεγε, γιά νά μή μέ πιάση ἡ νύκτα μέ χρήματα στά χέρια».

Παρέμεινε ζωντανή στήν μνήμη μου ἡ τελευταία ἡμέρα τῆς ζωῆς του:

Ἐκεῖνο τό πρωϊνό εἶχε περάσει ἀπό τό μαγειρεῖο νά βοηθήση στό πλύσιμο τῶν χορταρικῶν, κατόπιν, βλέποντας στήν αὐλή τό τρακτέρ μέ τήν ρυμούλκα ἕτοιμο γιά νά φορτώση ἄμμο γιά νά μεταφερθῆ κἄπου ἀλλοῦ γιά ἐπισκευές, ἐπῆγε ἐκεῖ, ἐπῆρε τό φτυάρι καί πετοῦσε τήν ἄμμο στήν ρυμούλκα.

-Γιατί, πάτερ Γερόντιε, δέν ἄφήνεις κάποιον νέον νά κάνη αὐτή τήν δύσκολη δουλειά; Τόν ἐρώτησα ἐγώ.

-Ἄφησε, γιατί οἱ ἄλλοι πατέρες ἔχουν ἀρκετές δουλειές νά κάνουν...

Τήν ἴδια ἡμέρα ὁ φούρναρης ἔψηνε τό ψωμί τῆς ἀδελφότητος. Ὁ π. Γερόντιος ἐπῆγε ἐκεῖ νά κοσκινίση τό ἀλεύρι. Ἀφοῦ ἐτελείωσε τήν δουλειά αὐτή, τόν ἐρώτησε ὁ φούρναρης:

-Πάτερ Γερόντιε, θά ἔλθης μετά ἀπό μισή ὥρα νά μέ βοηθήσης στό ψήσιμο;

-Πηγαίνω τώρα στό κελλί μου, ἀπήντησε ἐκεῖνος, καί νά μέ εἰδοποιήσης.

Μετά ἀπό μισή ὥρα ἐπῆγε ὁ φούρναρης στό κελλί του:

-Πάτερ Γερόντιε, μπορεῖς νά ἔλθης τώρα νά μέ βοηθήσης;

Ἀλλά, ἐπειδή δέν ἔπαιρνε ἀπάντησι, ἄνοιξε τήν πόρτα καί μπῆκε μέσα καί τί βλέπει; Ὁ π. Γερόντιος ἦτο ξαπλωμένος στό κρεββάτι του ἔχοντας δίπλα του τό Ψαλτήριο ἀνοικτό. Ἐνόμισε ὁ φούρναρης ὅτι ἐκοιμᾶτο. Τόν ἐφώναξε πάλι μέ τ᾿ ὄνομά του:

-Πάτερ Γερόντιε, ἔλα νά μέ βοηθήσης...

Ὅμως αὐτή τήν φορά ὁ φλογερός ὑποτακτικός δέν ὑπήκουσε στό κάλεσμα τοῦ ἀδελφοῦ. Εἶχε ἀναχωρήσει γιά νά λάβη τόν μισθό τῆς ὑπακοῆς τῶν 50 χρόνων μοναχικῆς ζωῆς. Μετέβη στήν αἰωνιότητα στήν χαρά τοῦ Κυρίου του, τόν Ὁποῖον ὑπηρέτησε σ᾿ ὅλη του τήν ζωή μέ πολλή ἀγάπη, ταπείνωσι καί ζῆλο.

Μετάφρασις – Ἐπιμέλεια
Ὑπό Ἀδελφῶν Ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου
Ἁγίου Ὅρους Ἄθω
2002



Τό κείμενο προέρχεται ἀπό τά ἀρχεῖα τοῦ πατρός Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου, τόν ὁποῖον καί εὐχαριστοῦμε θερμά γιά τήν παραχώρηση τῶν ἀρχείων, ὅπως ἐπίσης εὐχαριστοῦμε καί τόν γέροντα τῆς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου πατέρα Γεώργιο Καψάνη γιά τήν εὐλογία καί τήν ἄδεια δημοσίευσης.

Πηγή:


<>

Άγιος Χίμπαλντ (St Hybald), ηγούμενος της Ιεράς Μονής στο Lindsey του Lincolnshire της Αγγλίας (+690)

14 Δεκεμβρίου


Ο Άγιος Χίμπαλντ (St Hybald) περιγράφεται από τον Άγιο Μπέντ (St Bede) το Σεβάσμιο σαν "ο πιο άγιος και εγκρατείς άνδρας". Ήταν ηγούμενος στο Lindsey ένα Σαξονικό βασίλειο κοντά στην περιοχή του Lincolnshire. Ήταν φίλος του Αγίου Τσαντ (St Chad) Επισκόπου Νορθουμβρίας και έγινε ερημίτης.

Ο Άγιος Χίμπαλντ (St Hybald) κοιμήθηκε οσιακά το 690 και είναι θαμμένος στο Hibaldstow. Ο τάφος του και το σώμα του, μαζί με μια επισκοπική ράβδο ανακαλύφθηκαν το 1866 και θάφτηκαν και πάλι δίπλα στο ιερό.

Πηγή:


ENGLAND OF MY HEART

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ

<*>


Άγιος Προφήτης Ιωάδ

30 Μαρτίου

Ο Προφήτης Ιωάδ (Ιωήλ κατά την Β΄Παραλειπομένων (Θ΄29), Ιωάδ κατά μερικούς συναξαριστές) καταγώταν από τον Ιούδα (Γ΄Βασιλ. 10). Αυτός λοιπόν στάλθηκε από τον Θεό προς τον βασιλιά Ιεροβοάμ για να ελέγξει αυτόν για τις δαμάλεις (Γ΄Βασιλ. ιγ΄,2). Όταν δε άπλωσε το χέρι του ο Ιεροβοάμ για να κρατήσει τον προφήτη, ξεράθηκε το χέρι του και αποκαταστάθηκε πάλι δια της προσευχής του προφήτου. Επειδή όμως ο προφήτης πήρε εντολή από τον Θεό να μη φάει και πιει, αυτός έφαγε παραπλανηθείς από τον ψευδοπροφήτη Ενβέ. Γι' αυτό κατασπαράχθηκε, για την παρακοή του, από ένα λιοντάρι, χωρίς όμως το θηρίο να φάει το σώμα του. Τάφηκε δε κοντά στον τάφο του πλανήσαντος αυτόν ψευδοπροφήτου Ενβέ.

Πηγή:


ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

<*>

Αγία Ειρήνη 
η Παρθενομάρτυς και Οσιομάρτυς του Tomar της Πορτογαλίας (+653)

20 Οκτωβρίου

Η Αγία Ειρήνης (στα πορτογαλικά: Santa Iria) του Tomar ήταν μία Χριστιανή που μαρτύρησε για την πίστη της στην Πορτογαλία. Γεννήθηκε το 635 στη Nabância σημερινή Tomar της Πορτογαλίας και μαρτύρησε το 653 στην ίδια πόλη.

Για να την προστατέψουν οι γονείς της από διάφορους κινδύνους την έστειλαν σε ένα μοναστηριακό σχολείο, κάνοντας επιπλέον μαθήματα και με έναν ιδιωτικό δάσκαλο. Οι μόνες φορές που έλειπε από το σπίτι της ήταν για να πάει στη Θεία Λειτουργία. Ένας νεαρός ευγενής που ονομαζόταν Britald έτυχε να τη δει σε μία από τις σπάνιες εξόδους της και την ερωτεύτικε παράφορα. Κάθε φορά που έφευγε για να πάει στην εκκλησία, την ακολουθούσε. Μία ημέρα μπήκε μπροστά της και της έκανε πρόταση γάμου. Η Αγία Ειρήνη αποφασισμένη του είπε οτι δεν θέλει να τον παντρευτεί. Ο Britald αρρώστησε με κατάθλιψη και η Αγία Ειρήνη έσπευσε να του καταστήσει σαφές ότι ο λόγος για την αγαμία της ήταν ότι η ίδια είχε αφιερωθεί στο Θεό ως μοναχή.

Μία ημέρα ο ιδιωτικός της δάσκαλος Remigius (ή Remigio) της έκανε ακατάλληλες σαρκικές προτάσεις και η Αγία Ειρήνη αρνήθηκε και αποφάσισε να σταματήσει τα μαθήματα μαζί του. Τότε ο δάσκαλός της, της έδωσε κρυφά να πιεί ένα ποτό το οποίο έκανε την κοιλιά της να φουσκώσει και ο ίδιος άρχισε να διαδίδει  συκοφαντίες για την Αγία Ειρήνη οτι έμεινε έγκυος και σταμάτησε τα μαθήματά της.

Όλες αυτές οι συκοφαντίες κυκλοφόρησαν σε όλη την πόλη και τελικά ο Britald έμαθε για υποτιθέμενη απιστία της αγαπημένης του. Εξοργισμένος, ο ίδιος προσέλαβε έναν μισθοφόρο στρατιώτη να την σκοτώσει. Έτσι, όπως η Αγία Ειρήνη επέστρεφε στο σπίτι από επίσκεψη σε ασθενείς ηλικιωμένους, ο δολοφόνος πλησίασε από πίσω και να τη σκότωσε με ένα μόνο κτύπημα του ξίφους του και έριξε το σώμα της στο ποτάμι Nabão, που εκβάλλει στον ποταμό Tagus.

Αργότερα, το σώμα της βρέθηκε άφθαρτο από κάποιους μοναχός κοντά στην πόλη Scalabis. Ο θείος της ηγούμενος Celius έλαβε από τον Χριστό αποκάλυψη για την αληθινή ιστορία της ανιψιάς του και τη θέση του σώματός της. Οι μοναχοί την έθαψαν με ευλάβεια και εξαπλώθηκε η τιμή της σε όλη την Πορτογαλία.

Η ευλάβεια των Πορτογάλων προν την Αγία παρθένο Ειρήνη ήταν τόσο μεγάλη που άλλαξαν το όνομα της πόλης Scalabis σε Santarém (=Αγία Ειρήνη).

Η Ειρήνη είναι ο πολιούχος του Tomar και του Santarém της Πορτογαλίας και η εορτή της είναι στις 20 Οκτωβρίου.

Πηγή:

http://heavenonearthorthodoxy.wordpress.com

HEAVEN ON EARTH - ORTHODOXY

Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΣΤΗ ΓΗ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

<>